شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به تضاد میان زیبایی‌ها و عشق‌های حقیقی و سطحی پرداخته و سوالاتی را درباره جایگاه عشق و زیبایی بیان می‌کند. شاعر با استفاده از تصاویری مانند "کوثر" و "لعل"، از سرچشمه‌های حیات و معانی عمیق عشق سخن می‌گوید. او به دنبال حقیقت و عمق وجودی عشق است و به دل هشدار می‌دهد که از خیال‌های پوچ دوری کند. همچنین، با تأکید بر تأثیر عشق بر روح و دل انسان، به جستجوی معانی حقیقی در روابط انسانی و پدیده‌های اطراف می‌پردازد. در نهایت، شاعر به تأمل در گفتگوهای سطحی پرداخته و به نیاز به درک عمیق‌تر از عشق واقعی اشاره می‌کند.
کوثر کجا و لعل روان‌بخش او کجاسرچشمه حیات کجا آب جو کجا
هوش مصنوعی: کوثر که با زندگی و شادی همراه است، کجا و نعمتهای گرانبها مانند لعل که روح را سرشار می‌کند، کجا؟ منبع حیات و آب زلال کجا و چشمههای خنک کجا؟
هر کو نشد چو لاله جگر‌خون از آن غزالاز وادی محبت او یافت بو کجا
هوش مصنوعی: هر کسی که برای محبت او دلی پر درد و جگر سوخته ندارد، چگونه میتواند بوی آن غزال را از وادی عشق بچشد؟
سودای آن پری منه ای دل ز فکر خامدیوانه‌ای مگر، تو کجایی و او کجا
هوش مصنوعی: عزیز دل، از خیال‌های بیهوده و دیوانهوار دست بردار. مگر تو کجا هستی و او کجا؟
گر روی زرد ما نکند آب دیده ترما را میان خلق بود آب رو کجا
هوش مصنوعی: اگر چهره زرد من را با اشک خود تر نکند، پس در میان مردم، آبرویم کجاست؟
من گندم بهشت به یک جو نمی‌خرمسیمرغ من به دانه سر آرد فرو کجا
هوش مصنوعی: من کشش خریدن گندم بهشت را ندارم، چرا که پرنده افسانهای من، توانایی پرواز به ارتفاعات بلند را دارد.
مستم ز خون دیده و ساغر به غیر دهدریا‌کشان کجا می جام و سبو کجا
هوش مصنوعی: من در حال شربت خمری هستم که از اشک چشمانم به دست آمده و از دریا افشانهای میخرم. حالا نمیدانم که ساغر و جام کجاست و ابراز احساسات من در این بین چه معنا دارد.
اهلی ز گفتگوی بتان بس نمی‌کنیآخر ببین که می‌کشد این گفت‌وگو کجا
هوش مصنوعی: با گفت‌وگو با مخلوقاتی که غیر از حقیقت و واقعیت هستند، نمیتوانی به جایی برسی. در نهایت، ببین که این گفتگو تو را به کجا میبرد و به چه نتیجهای میرسد.