شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: این شعر افشین به بررسی درد و رنجی می‌پردازد که شاعر از هجران و عشق خود به محبوبش احساس می‌کند. او به تلخی‌های زندگی و زخم‌های دل اشاره می‌کند و بیان می‌کند که تمامی سختی‌ها و مصیبت‌ها از دل خود او نشأت می‌گیرند. شاعر به این نکته می‌پردازد که با وجود درد و محنتی که دارد، لذت وصال محبوب برای او ارزشمند است و هر تلخی‌ای را می‌تواند تحمل کند. در نهایت، او خود را به عنوان پرستنده‌ی عشق محبوبش معرفی می‌کند و سجده بر درگاه او را حقیقت ایمان و هستی خود می‌داند.
آه کز دست دل این سینه ریش است مراهر بلایی که بود از دل خویش است مرا
هوش مصنوعی: برایم درد و رنجی ناشی از عشق و دلشکستگی وجود دارد که هیچ کس جز خودم نمیتواند آن را بفهمد. هر مشکلی که برایم پیش میآید، ریشهاش در دل خودم است.
من که بیگانه ز خویشم ز غم و محنت هجرچه غم از محنت بیگانه و خویش است مرا
هوش مصنوعی: من که از خودم بیگانهام، از درد و رنج جدایی چه غمی دارم که دیگران چه رنجی میبرند؟ برای من این مسائل اهمیتی ندارد.
نوشِ وصل تو من از نیش بلا یافته‌املذت نوش تو از تلخی نیش است مرا
هوش مصنوعی: من از لذت وصالت، حتی با وجود درد و سختی‌ها، نهایت خوشی را تجربه کردهام. لذت شیرین وصل تو برایم به تلخی نیشی میماند که در نهایت همانا خوشی را به ارمغان آورده است.
گر دل از زخم ستم ریش شود غم نبودشکرین لعل لبت مرهم ریش است مرا
هوش مصنوعی: اگر دل از آسیبهای ظلم و ستم پر از زخم شود، غم و اندوهی وجود ندارد، چرا که لبهای شیرین و قرمز تو، می‌تواند مرهمی بر زخم‌های دل من باشد.
زهر چشم تو اگر تلخ کند کام همهتلخی کم‌محلی از همه بیش است مرا
هوش مصنوعی: اگر زهر نگاه تو کام همه را تلخ کند، تلخی آن برای من چندان اهمیتی ندارد.
من مگر کعبه وصل تو قیامت یابمکین ره دور و درازی است که پیش است مرا
هوش مصنوعی: من امیدوارم که به وصل تو برسم، ولی میدانم که این مسیر بسیار طولانی و دشوار است.
همچو اهلی چه کنم گر نکنم سجده دوستبت‌پرستم من و این ملت و کیش است مرا
هوش مصنوعی: اگر به مانند فردی بیهویت باشم، چه کار کنم؟ اگر به محبوب خود سجده نکنم. من به پرستش بتها مشغولم و این به خاطر ایمان و ملت من است.