شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمق درد و رنج عاشقانه گوینده است. او از رقبایی که در عشق دارد سخن می‌گوید و به دردهای دیگری که بر او می‌روند اشاره می‌کند. عشق به معشوقش چنان او را مست و دیوانه کرده که حتی آماده است جانش را هم فدای آن کند. با این حال، او عمیقاً احساس تنهایی و سوختگی می‌کند و در نبود معشوق، نمی‌تواند صبر کند. شعر در نهایت احساسی از تسلیم و بی‌تابی در برابر عشق را نشان می‌دهد، و گوینده به شدت به معشوق وابسته است.
از رقیبان تو صد خار جگر هست مرابه جز از درد تو صد درد دگر هست مرا
هوش مصنوعی: از رقبایت هزاران درد و رنج برایم وجود دارد، اما غیر از درد ناشی از عشق تو، دردهای دیگری هم دارم که موجب رنج من است.
مست آن زلف چو زنارم اگر سر برودکافرم گر ز سر خویش خبر هست مرا
هوش مصنوعی: مست آن زلف چه باک، اگر سرم برود، زیرا اگر از سر خودم خبر داشته باشم، کافر هستم.
گرچه من سوخته یک نظر از روی توامکی به خورشید رخت تاب نظر هست مرا
هوش مصنوعی: هرچند که من از یک نگاه تو سوختهام، ولی آیا میتوانم مانند خورشید به زیباییات نگاه کنم؟
ناصحا، دیده چو نرگس کی از آن گل پوشمعقل اگر نیست تو را چشم به سر هست مرا
هوش مصنوعی: بسیاری از نصیحتکنندگان هستند که میگویند باید به زیباییها و دلانگیزیهای جهان توجه کنیم. اما چگونه میتوانم از این زیباییها چشمپوشی کنم، درحالیکه اگر عقل و درک درست نداشته باشم، با احساسات و چشمانم به زیباییها نگاه میکنم و از آنها لذت میبرم.
با همه سوز جگر شمع به من می‌گریدزانکه از شمع، دلی سوخته‌تر هست مرا
هوش مصنوعی: شمع با تمام ناراحتیاش برای من اشک میریزد، چون دل من از خود شمع بیشتر سوخته است.
تلخی صبر گرفتم بر شیرین داردبی تو چون صبر کنم صبر مگر هست مرا
هوش مصنوعی: تلخی صبر را برگزیدهام، زیرا بی حضور تو شیرینی زندگی احساس نمیشود. چگونه میتوانم به انتظاری که دائماً تلخ است ادامه دهم، آیا هنوز از صبر چیزی در وجودم مانده است؟
با رخ زرد نهم سر به رهت چون اهلیصرف راه تو کنم تا سر و زر هست مرا
هوش مصنوعی: اگر دل زرد من برایت شاد شود، همچون گوسفند در راه تو مینشینم تا وقتی که زینت و زیبایی من برایت جلوهگر شود.