شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عشق و درد دل اشاره دارد. شاعر از غم و اندوه خود می‌گوید و بیان می‌کند که هرچند دلش به شدت ناراحت است، اما این غم به کسی نمی‌رسد. او از زیبایی‌های معشوق (یوسف) سخن می‌گوید و اینکه اگر نتواند توجه او را جلب کند، احساساتش به شدت ناپایدار است. دل شاعر مانند یک رودخانه خروشان است که تحت تأثیر عشق معشوق قرار دارد، و او را به فریاد واداشته است. در نهایت، شاعر به تسلیم بودن خود در برابر عشق و نیاز به حفاظت از معشوق اشاره می‌کند.
دل اگر زغم خروشد چه غم از خروش اوراکه فغان دردمندان نرسد بگوش اورا
هوش مصنوعی: اگر دل از غم بگریزد و فریاد کند، چه اهمیتی دارد برای او که صدای نالهی دردمندان به گوشش نمی‌رسد؟
دل من زنوش آن لب نرسد بکام هرگزمگر از کسی که داد این لب همچو نوش اورا
هوش مصنوعی: دل من به شیرینی لبان کسی میرسد که آن لب را به من عطا کرده باشد، نه به کسی دیگر.
اگر ای عزیز یوسف به منش نمی فروشیبه زکات حسن باری ز نظر مپوش او را
هوش مصنوعی: اگر ای عزیز، یوسف از ویژگیهای نیکوی خود به دیگران نمیفروشی، پس به خاطر زیباییات، او را از نظر دور نکن.
دل من چو دجله خون نکند چگونه طوفانکه هوای دوست آرد همه دم به جوش اورا
هوش مصنوعی: دل من مانند دجله است که اگر خون نریزد، چگونه میتواند طغیانی به راه اندازد؟ زیرا هوای دوست و عشق به او هر لحظه در آن جوش و خروش ایجاد می‌کند.
زفغان این پریشان چه شو چو زلف درهمکه زخ تو کرد غارت دل و صبر و هوش اورا
هوش مصنوعی: از صدای این پریشان چه فایدهای میبری؟ چون زلف درهم او باعث شده که دل و صبر و هوش تو را دچار آشفتگی کند.
دل زار من چو بلبل به فغان میار ای گلکه زبان اگر گشاید، که کند خموش اورا
هوش مصنوعی: دل غمگین من مانند بلبل در فریاد است، ای گل، نگذار که زبانم باز شود؛ چون اگر زبان بگشایم، دیگر کسی نیست که مرا خاموش کند.
چو غلام تست اهلی مفروش و گر فروشیپی پاسبانی در به سگان فروش او را
هوش مصنوعی: اگر تو غلام من هستی، در بازار نکوش و اگر میخواهی بفروشی، باید از دربانی که به سگانش میفروشد، نگهداری کنی.