شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: غزل بیانگر احساس عمیق شاعر نسبت به عشق و رنج‌های آن است. شاعر در آغاز به سوز و شمعی اشاره دارد که جانش را روشن کرده و از مرگ و بی‌حالی به حیات و شعف بازگشته است. او خود را چون شهیدان می‌داند که در عشقش لباسی از خون به تن دارد.
شاعر در ادامه می‌گوید که مرشد عشق فقط یک نکته را به او آموخته: فقط بنوش و هیچ چیز دیگر نپرس. او خود را بنده‌ای آزاد معرفی می‌کند و به غم و دردهایی که از عشق کشیده اشاره می‌کند. از احساس حسرت و سوختن دلش می‌گوید، اما در عین حال به زیبایی و جنون عشقش اعتراف می‌کند.
باز چون شمع سحر رشته جان سوخت مرامرده بودم دگر آن شمع بر افروخت مرا
هوش مصنوعی: وقتی دوباره مانند شمعی در صبح روشن شدم، جانم را سوزاند و مرا که قبلاً مرده بودم، زنده کرد.
چون شهیدان توشد جامه خونین کفنمدر ازل عشق تو این جامه بتن دوخت مرا
هوش مصنوعی: چون شهدای عشق، جامهای خونین بر تن دارم؛ در آغاز، عشق تو این لباس را به تن من دوخته است.
سخن اینست که می نوش و دگر هیچ مپرسمرشد عشق همین یکسخن آموخت مرا
هوش مصنوعی: موضوع این است که فقط از زندگی لذت ببر و از هیچ چیز دیگر سوال نکن. استاد عشق همین یک نکته را به من آموخت.
بنده ساقیم ای خواجه زغم آزادمدردسر چند دهی کس بتو نفروخت مرا
هوش مصنوعی: من مانند ساقی هستم که از غم آزاد شدهام، حالا دیگر نمیخواهم هیچ دردی را تحمل کنم، هیچ کس نتوانسته مرا به تو بفروشد.
اهلی از برق غمش حاصل عمرت همه سوختآه از آن خرمن حسرت که دل اندوخت مرا
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به احساس عمیق ناراحتی و حسرت خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که برق عشق و غم کسی او را به شدت درگیر کرده و تمام زندگیاش به خاطر این عشق سوخته است. همچنین به خرمن حسرتی که در دل دارد اشاره می‌کند، گویی درد و غم را بهعنوان باری سنگین در دلش انباشته کرده است.