شمارهٔ ۹۳
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به می‌نوشی و تاثیر آن بر روح و جان انسان می‌پردازد. ساقی، که جان خود را در دست دارد، در واقع گمراه کننده است و حقیقتی دیگر وجود دارد که انسان را مست می‌کند. شاعر با اشاره به جام جم، از فرد می‌خواهد که به درون خود نگریسته و ارزش واقعی را دریابد. او همچنین به گل تشبیه می‌کند که زیبایی‌اش را از دست داده اما در نگاه دیگران این زیبایی پابرجاست. شاعر می‌گوید که انسان نباید به فریب احساسات شتابان دل ببندد و باید از جدایی بترسد، چرا که در وصال نیز ممکن است دچار غم شود. در نهایت، شعر به ماهیت پست زندگی و آسیب‌های ناشی از وابستگی اشاره می‌کند و بر اصالت و ارزش وجودی انسان تاکید دارد.
اگر چه ساقی جان می نهاد در دستتحقیقتی دگرست این که می کند مستت
هوش مصنوعی: اگرچه ساقی جان خود را به پای تو میگذارد، اما واقعیت دیگری وجود دارد که باعث میشود تو مست شوی.
پی نظاره خود جام جم تو را دادندتو خود نگاه نکردی که چیست در دستت
هوش مصنوعی: به تو جام جم، نماد دانش و معرفت، دادند تا خودت را ببینی، اما تو به آن نگاه نکردی تا بفهمی چیست در دستانت.
تو آن گلی که چو من صدهزار سوخته رابباد دادی و بر دل غبار ننشست
هوش مصنوعی: تو آن گلی هستی که به مانند من، قلبهای زیادی را به آتش کشیدی و هیچ نشانهای از غبار بر روی دل باقی نمانده است.
دلا به چشم تو صدخار اگر شکست آن گلهمین بس است که در چشم غیر نشکستت
هوش مصنوعی: ای دل، اگر صد بار هم در چشم تو گلی بشکند، همین کافی است که در چشم دیگران نشکستهای.
تورا به چرخ بلند آفتاب خواند از مهرچو سایه خاک نشین کرد همت پستت
هوش مصنوعی: تو را خورشید آسمان به سوی خود دعوت کرده است، در حالی که از محبت به مانند سایهای بر زمین نشستهای و همت و ارادهات پایین است.
خمار هجر بود با می وصال بترسطمع مدار که در وصل دل ز غم رستت
هوش مصنوعی: درد جدایی با شراب رسیدن همراه است، پس از طمعورزی بپرهیز؛ زیرا در وصل، دل از غم رها نخواهد شد.
چو صید کشته مجو خونبها از او اهلیبس است این که به فتراک خویش بر بستت
هوش مصنوعی: اگر حیوانی شکار کردی، نباید از او خون بگیری یا تقاضای قیمت کنی. همین که او را با دام خود گرفتی، کافیست.