شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان درد و رنج دل عاشق می‌پردازد. او از این می‌گوید که تا زمانی که در عشق معشوقش زندگی می‌کند، دلش آرامش ندارد و هیچ چیز نمی‌تواند تسکین‌دهنده باشد. هر چه دیده‌هایش را امیدوار کرده، در واقع فقط به شعله‌وری درد او افزوده است. عاشق در اینجا به نوعی بی‌سرگذشت و تنها در پی عشق معشوقش زندگی می‌کند و همه چیز را فدای این عشق کرده است. همچنین اشاره‌ای دارد به دست کم نگرفتن عشق و نقصان‌های آن، چرا که به نظر می‌رسد هرچه در دنیای بیرون به دست می‌آورد، در نهایت، دلش همیشه در پی معشوقش خواهد بود.
تا نمردیم دل از درد تو بهبود نداشتتا ندادیم به سودای تو جان سود نداشت
هوش مصنوعی: تا زمانی که زنده بودیم، دلمان بهبود نیافت و از درد عشق تو رنج میبرد. زمانی هم که جانمان را در آرزوی تو فدای کردیم، هیچ سودی از این کار حاصل نشد.
حقه سبز فلک داشت دوای همه کسآنچه درمان دل خسته ما بود نداشت
هوش مصنوعی: آسمان با ترفندهایش دارویی برای همه مشکلات داشت، اما آنچه برای درمان دل خسته ما نیاز بود، در بین آن ترفندها وجود نداشت.
هم ز خاکستر ما گشت چراغی روشنکاتش مرده دلان فایده جز دود نداشت
هوش مصنوعی: از خاکستر ما نوری روشن شد، در حالی که آتش دلهای بیروح تنها دودی به جا گذاشت.
بود مقصود تو دل سوختن عاشق زارغیر مقصود تو هم دلشده مقصود نداشت
هوش مصنوعی: هدف تو به آتش کشیدن دل عاشق غمگین بود، اما غیر از هدف تو، آن دل دیگر هیچ هدفی نداشت.
سر محمود از آن بود کف پای ایازکه ایاز از دو جهان جز سر محمود نداشت
هوش مصنوعی: محمود به خاطر ایاز، که تنها چیزی که از دو دنیا داشت، خدمت به او بود، به ارزش و جایگاه ایاز پی برد. ایاز فقط به خاطر خدمت به محمود، ارج و قربی یافته بود.
برق حسن تو عجب خرمن ما زود بسوختاین گمان گرچه دلم داشت چنین زود نداشت
هوش مصنوعی: زیبایی تو مانند برقی است که به سرعت آتش میزند قلب و جان ما را. اگرچه دل من این تصور را داشت، اما این تاثیر ویرانگر آنی نبود.
طمع بوس و کنار تو که اهلی بودشپیش ازین بود که دامان می آلود نداشت
هوش مصنوعی: امید به نوازش و نزدیکی تو برای من، مثل این است که قبلاً وجود داشته ولی حالا دیگر بیمعناست، زیرا دامن آنکه به آن امید داشتم، دیگر آلوده نیست.