شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: این متن به نقد عیوب دیگران و خودشناسی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که فردی که عیب خود را بشناسد، مانند فرشته است. او همچنین تأکید می‌کند که عاشقانی که فقط ملامت و انتقاد می‌کنند، از خوشبختی دور هستند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که بهتر است از انتقاد دیگران پرهیز کنیم و به جای آن به عشق و زیبایی‌ها توجه کنیم. در پایان، به نوعی امید و دل‌نگرانی از آینده اشاره می‌شود، با تأکید بر اهمیت عشق و یادآوری عزت نفس.
عیب پری مکن که نهان از تو گشته استدیوی که عیب خود بشناسد فرشته است
هوش مصنوعی: عیب و نقص کسی را نگو که نمیدانی او چه دردی دارد، زیرا کسی که خود را بشناسد و نقصهایش را بداند، خود به نوعی شرافت و بزرگی دست یافته است.
از باغ بخت سبزه عیشش کجا دمدعاشق که غیر ملامت نکشته است
هوش مصنوعی: از باغ خوشبختی، جایی برای شادی عاشق نیست، چون او فقط ملامت و سرزنش را تجربه کرده است.
گر سر نهم بپای سگت عیب مکنتا حکم حق چه بر سر مردم نوشته است
هوش مصنوعی: اگر سرم را به پای سگی بگذارم، عیب نکن زیرا نمیدانم که سرنوشت مردم چه حکمی برایشان رقم زده است.
ناصح مده ز عشق بتان توبه ام که چرخخاک مرا ز عشق نکویان سرشته است
هوش مصنوعی: ای آگاه، دیگر از عشق معشوقان به من نصیحت نکن؛ زیرا تقدیر من از عشق زیبایی‌ها رقم خورده است.
سر رشته امید بدستم کی افکندچرخ فلک که رشته بختم نرشته است
هوش مصنوعی: امید من در دستانم نیست، زیرا سرنوشت و روزگار مرا به حال خود رها کردهاند و آنچه برای من مقدر شده است، باز نشده است.
اهلی اگرچه رخت عدم از درت ببستدل را بیاد گار در آن کوی هشته است
هوش مصنوعی: اگرچه اهلی از دنیا رخت بربسته و به دیار عدم رفته است، اما دلش هنوز در یاد آن کوی و دیاری که عاشقش بوده، باقی مانده است.