شمارهٔ ۲۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و دلتنگی اشاره دارد. شاعر احساس می‌کند که بدون محبوبش، هیچ حسی از ارزش و اهمیت ندارد و زندگی برایش بی‌معناست. او به زیبایی و جاذبه محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند درد دل او را درمان کند، جز لبان محبوبش. شاعر از بی‌وفایی و ناپایداری روابط دیگران گله می‌کند و به شدت از دوری محبوبش رنج می‌برد. او می‌گوید که حتی در جلال و شکوه آفتاب، زیبایی محبوبش درخشندگی خاصی دارد که با هیچ چیز دیگری قابل مقایسه نیست. در نهایت، عشق و محبت او به محبوبش از همه چیز بیشتر است.
بمردمی چو سگ یار کس بعالم نیستکسی که نیست سگ کوی یار آدم نیست
هوش مصنوعی: در میان مردم، مانند وفاداری که سگ به صاحبش دارد، کسی نیست. در حقیقت، اگر کسی در زندگیاش یاری نداشته باشد، مانند سگی که در کوی یار نیست، او نیز هیچگونه ارزش و جایگاهی ندارد.
گداختم ز تماشای روی او چکنمنظاره رخ خورشید کار شبنم نیست
هوش مصنوعی: عاشق شدهام و نمیتوانم از دیدن چهره او چشم بردارم. نمیتوانم مانند شبنم به راحتی از زیبایی او بگذرم.
دوای زخم دلم جز لبش که میداندکه مرهم دل من با مسیح مریم نیست
هوش مصنوعی: غیر از لبان او هیچ چیز نمی‌تواند درد دلم را التیام بخشد، چرا که مرهم دل من فقط به معجزهای که مریم مقدس برای مسیح به ارمغان آورد، شباهت دارد.
گسستم از همه عالم بمهریار و چه سودکه سست عهد مرا عقد مهر محکم نیست
هوش مصنوعی: من از همهی دنیا به خاطر معشوقم جدا شدم، اما چه فایده که ارتباط من با او هم محکم نیست و این محبت به راحتی از بین میرود.
ز بسکه خون جهانی بریخت دوری اوکجاست کز غم هجرش فغان و ماتم نیست
هوش مصنوعی: به خاطر انبوهی از خونهایی که برای او ریخته شده، دور او کجاست؟ آیا کسی هست که به خاطر غم جداییاش ناله و گریه نکند؟
در آفتاب رخش کم ز ذره یی اهلی استولی بمهر و محبت ز هیچکس کم نیست
هوش مصنوعی: رخسار او مانند ذرهای زیر آفتاب است و درخشش خاصی دارد، اما محبت و مهر او از هیچکس کمتر نیست.