شمارهٔ ۲۲۷

هوش مصنوعی: این شعر ناله‌ای عاشقانه و توصیفی از درد و رنج ناشی از عشق است. شاعر از آتش عشق و ظلمی که بر او می‌رود سخن می‌گوید و دل خود را غرق در خون و چشمش را ویران از نظاره می‌داند. او از بی‌رحمی دلداده‌اش یاد می‌کند و بیان می‌کند که در دنیای عشق، مسئله مرگ و اجل بی‌معناست. هر کسی که در پی چاره‌ای است، جز عاشقان، توجهی به عشق ندارد. همچنین شاعر به مقايسه عیسی و مریم اشاره می‌کند و می‌گوید که دانشی که آن‌ها دارند، از دانش سالخوردگان کمتر نیست. در نهایت، او از تاریکی و شب سخن می‌گوید که باوجود ستاره‌ها، همچنان روشنایی نمی‌یابد.