شمارهٔ ۲۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و عمق عشق انسانی می‌پردازد. شاعر به وفور عشق و زیبایی الهی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق واقعی تنها از دل‌های رنج‌دیده و آسیب‌دیده نشأت می‌گیرد. او همچنین به تحسین زیبایی های پنهان در وجود دیگران می‌پردازد و عشق را به‌عنوان چراغی که زهاد را نیز روشن می‌کند، معرفی می‌کند. در نهایت، شاعر به ناچار بودن انسان‌ها به عشق و عواطف اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که حتی در دنیای پرخطر، دل‌هایی که از رنج می‌کشند، خوشبخترند.
حیاتی با رخ خوی کرده اوستکه صد خضر و مسیحا مرده اوست
هوش مصنوعی: حیات و زندگی او به قدری زیبا و درخشان است که حتی صدها خضر و مسیحا هم در برابر او مرده و بیمعنی به نظر میرسند.
من از بالای او دارم شکایتکه در عالم بلا آورده اوست
هوش مصنوعی: من از جایگاه بالای او ناله میکنم، زیرا او در این دنیای پر از درد و رنج، مشکلاتی را به وجود آورده است.
چراغ زاهد از عشق ار نیفروختنه از عشق از دل افسرده اوست
هوش مصنوعی: چراغ زاهد به خاطر عشق خاموش نشده؛ بلکه دل افسردهاش باعث این حال و وضعیت است.
بر افکن پرده ای باد از رخ گلکه گنج حسن زیر پرده اوست
هوش مصنوعی: باد پرده ای را از روی گل کنار میزند، چرا که زیبایی و جذابیت نهفته در آن گل زیر این پرده پنهان شده است.
سگش را گر شوم قربان چه منتکه مغز استخوان پرورده اوست
هوش مصنوعی: اگر بخواهم به خاطر سگش قربانی شوم، چه اهمیتی دارد وقتی که خود او مغز استخوان را تغذیه کرده و بزرگ کرده است.
چو بی آزار نتوان در جهان زیستخوشا دلخسته یی کازرده اوست
هوش مصنوعی: در جهان نمیتوان بدون آزردن دیگران زندگی کرد، اما خوشا به حال کسی که از درد و رنج دیگران رنج میبرد.
رقیب از خون دل پی برد آخرکه اهلی صید پیکان خورده اوست
هوش مصنوعی: رقیب بالاخره متوجه شد که شکار شده و زخمی است در حالی که خود او فکر میکرد که در موقعیت قدرت است.