شمارهٔ ۲۵۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و عشق است. شاعر از گل و سنبل صحبت می‌کند که بوی بهشت را در جهان پخش کرده‌اند. او به صبحی تازه اشاره می‌کند که زیبایی و محبت را از آسمان به زمین آورده است. شاعر همچنین از حور و فرشته می‌گوید که از محبت آدمی سرچشمه گرفته‌اند و احساس شگفتی می‌کند که چگونه محبت می‌تواند از دل سنگ همچون سبزه‌ای سرسبز بوجود آید. در نهایت، او به دیگران توصیه می‌کند که از غم و ناراحتی در این گلزار بپرهیزند زیرا که همه چیز در کنار هم، یعنی خار و گل، وجود دارد.
تا بر گل تو سنبل پر خم دمیده استبوی بهشت در همه عالم دمیده است
هوش مصنوعی: وقتی گل تو سرشار از زیبایی و دلربایی است، عطری بهشتی در همه جا پخش شده است.
صبح است و جامه چاک زدی درمی صبوحصبحی چنین ز جیب فلک کم دمیده است
هوش مصنوعی: صبح شده و تو لباس خود را چاک کردهای تا در این صبح زیبا از دنیای بالا و خوشبختیها بهرهمند شوی.
حور و فرشته را اگر از جان سرشته اندبوی محبت از گل آدم دمیده است
هوش مصنوعی: اگر حوری و فرشته از جان انسان ساخته شدهاند، نشانگر این است که بوی محبت و زیبایی از انسانیت و وجود آدمی سرچشمه میگیرد.
در حیرتم ز مهر خطت از دل رقیبکز سنگ خاره سبزه خرم دمیده است
هوش مصنوعی: من در شگفتیام از زیبایی خط تو، که چگونه دل رقیب را تسخیر کرده است؛ گویی از سنگ سخت، سبزه‌ای زنده و شاداب روییده است.
اهلی درین چمن مشو از خار غم ملولزان رو که خار و گل همه با هم دمیده است
هوش مصنوعی: در این گلزار در مواجهه با مشکلات و دردها ناامید نشو، زیرا هم گلها و هم خارها به یکسان در این دنیای زندگی به وجود آمدهاند.