شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی‌های ناشی از محبوب است. شاعر از ویژگی‌های چهره و ابروهای محبوب خود سخن می‌گوید و آنها را آیات و نشانه‌های زیبایی می‌داند. او بیان می‌کند که زیبایی محبوب جان جهان را تازه کرده و محبت او دل‌ها را تسخیر کرده است. همچنین، شاعر به قدرت و تأثیر زیبایی محبوب در دل و جان دیگران اشاره می‌کند و نهایتاً زیبایی را به عنوان کلیدی برای خوشبختی و بهتر زندگی کردن می‌شناسد.
روی تو مصحفی است که در آن خوبی استخال تو آیتی است که در شان خوبی است
هوش مصنوعی: چهرهی تو مانند کتابی است که در آن زیباییها نوشته شده و نقش زیبای تو نشانهای از خوبیهاست.
جان جهان، ملاحت روی تو تازه کردخوبی است جان عالم و آن جان خوبی است
هوش مصنوعی: زیبایی چهرهات سبب روشنتر شدن زندگی و جان جهان شده است. تو خوبترین چیز در دنیا هستی و این زیبایی توست که جان جهان را زنده می‌کند.
طغرای ابرویت چو مه نو تمام کردمنشور دلبری که ز دیوان خوبی است
هوش مصنوعی: ابروی تو مانند ماه نو زیبایی کامل را به نمایش گذاشت و دلربایی تو همچون کتابی است که از خوبیها پر شده است.
آهسته ران که توسن حسن تو پست ساختجولان هرکه در سر میدان خوبی است
هوش مصنوعی: با احتیاط بران، زیرا که زیبایی تو باعث شده تا دیگران در میدان عشق نتوانند به خوبی خودشان برسند.
رخسار دل‌فروز تو زان لعل پرنمکاین معدن ملاحت و آن کان خوبی است
هوش مصنوعی: چهرهی دلنواز تو به خاطر آن دندانهای زیبایت، این معدن جذابیت و آن منبع خوبی است.
روی چو آتشت گل باغ جوانی استقد خوشت نهال گلستان خوبی است
هوش مصنوعی: چهرهات مانند گلهای جوانی در باغ است و قامت دلنشین تو همچون نهالی در گلستان زیبایی میباشد.
سلطان اگر ربود دلش خوبی غلاماهلی غلام اوست که سلطان خوبی است
هوش مصنوعی: اگر سلطان دلش را به دست آورد، این نشانهی خوبی است، زیرا غلام خوبی دارد که نشاندهندهی نیکوکاری و بزرگی سلطان است.