شمارهٔ ۲۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و دلتنگی‌های خود می‌پردازد. او به زیبایی و آزادی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ سختی و زجری نتوانسته او را به گریه وادار کند، بلکه تنها دل‌سوخته و غم‌ناک است. همچنین، او به مادر طبیعت و پیدایش انسان اشاره کرده و بیان می‌کند که هیچ موجودی نمی‌تواند به زیبایی و آزادی انسان نزدیک شود. شاعر در نهایت نسبت به محبوب خود، که نمادی از زیبایی و عشق است، اشتیاق و نیاز خویش را ابراز می‌کند و می‌گوید که حتی در بی‌قدریم و تنهایی، همواره دل‌زده است.
همچو چنگ افغان من بی‌زخم بیدادی نخاستتا رگ جان از تو نخراشید فریادی نخاست
هوش مصنوعی: من همچون چنگی در سرزمین افغانستان هستم که از درد و بیعدالتی بیخبرم و تا زمانی که از تو آسیبی نرسم، نیازی به فریاد زدن ندارم.
پیش من باد است آهی کاین حریفان می‌کشندناله جان‌سوز هرگز از دل شادی نخاست
هوش مصنوعی: در نزد من، عواطفی وجود دارد که این رقبای من به خاطر آن عذاب میکشند. نالهای پر از درد که هیچ وقت از دل من شادی نشأت نگرفته است.
مادر ایام چندانک آدمی می‌پرورداز کنار آدمی هرگز پریزادی نخاست
هوش مصنوعی: مادر زمانه، انسان به قدری رشد و پرورش میدهد که هیچ فرشتهای از کنار او به وجود نخواهند آمد.
از نیاز ما اسیران همچو سرو آزاده‌اندچون تو در گلزار خوبی سرو آزادی نخاست
هوش مصنوعی: از آنجا که ما نیازمندان همچون سروهای آزاد هستیم، تو در باغ زیبایی مانند سروی که به آزادی نمیاندیشد، قرار داری.
خود گرفتم در چمن شمشاد خیزد همچو توچون رخ خوب تو هرگز گل ز شمشادی نخاست
هوش مصنوعی: در چمن، خود را در آغوش گرفتم. مانند تو که با زیبایی خود میدرخشی، هیچ گلی از شمشاد نمیروید.
نام جان بخشت که برد؟ ای خسرو شیرین‌دهنکز پس هر سنگ در کوی تو فرهادی نخاست
هوش مصنوعی: نام دلنوازت کجا رفته است؟ ای خسرو با کلام شیرین که بعد از هر سنگ در کوی تو، فرهاد (عاشق) نالهای نمیکند.
بر درت اهلی نشست و خاست، از مردم بریدبی‌قدت یک لحظه گر بنشست بی‌بادی نخاست
هوش مصنوعی: کسی که به درگاه تو آمده و به خاطر تو قطع رابطه کرده، همانطور که درختی بیوزن و بیباد در جا مینشیند و نمیخیزد، اگر تو یک لحظه به او توجه کنی، دچار تغییر حالت نمیشود.