شمارهٔ ۲۹۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی‌های آن صحبت می‌کند. شاعر به نور و پاکیزگی عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که در این عشق حتی پروانه هم نورانی می‌شود. او همچنین به محبوبش می‌نگرد و می‌فهمد که دلی صادق و پاک دارد. نویسنده بر این باور است که سخنان و حرکات محبوبش باید ارزشمند باشد و نیازی به توجیه ندارد. شاعر از شور و شوق خود در عشق می‌گوید و این را ناشی از شراب انگور نمی‌داند، بلکه بیانگر نوعی عشق عمیق و شورانگیز است. در نهایت، او به رسوایی خود و محبوبش در جامعه اشاره می‌کند و می‌گوید که عیب‌ها و رازهای آنها در دنیا شناخته شده است.
سراپا شمع از آن نورست کز آلودگی دور استاگر سوزد چنین پروانه هم نور علی نور است
هوش مصنوعی: شمع تمام وجودش را به خاطر نور و روشنیاش میسوزد و این نور به دلیل پاکی و دور بودن از آلودگی است. اگر پروانهای به دور این شمع بگردد، به خاطر این که زیبایی و روشنی را میبیند، مانند نور درخشان است.
بیمن دامن پاک تو صافی دل بود عاشقکه در آیینه ناظر صفا از عکس منظور است
هوش مصنوعی: با وجود پاکی تو، دل عاشق مانند آینهای است که تصویر زیبایی را نشان میدهد.
نباید ذوق گفتارت بت چین باتو زان لافدچه فهمد نقش دیواری مکن عیبش که معذور است
هوش مصنوعی: نباید از ذوق و زیبایی گفتارت بگویید، زیرا دیواری که با آن صحبت میکنید، توانایی درک آن را ندارد. همچنین عیب او را نگویید چون او بیخبر است و معذور میباشد.
من از آب حیات آن دهان مستم توهم دانیکه این مستی که من دارم نه کار آب انگور است
هوش مصنوعی: من از نوشیدن آب حیات مست و شادابم و تو هم میدانی که این حالتی که من دارم، به خاطر شراب نیست.
میان ما و زاهد داغ می چون غنچه در گل شدمن از بی پردگی رسوا و او در پرده مستورست
هوش مصنوعی: در میان ما و زاهد، شور و شوقی وجود دارد که مانند غنچهای در گل شکفته شده است. من به خاطر بیپردهگیام نمایان شدهام و او در پردهی پنهان مانده است.
حدیث سینه چاک تو اهلی شهرتی داردچه پوشی پرده عیبی را که در آفاق مشهورست
هوش مصنوعی: رازی که در دل داری همه جا آوازهاش است. چه فایدهای دارد که بخواهی آن را پنهان کنی، وقتی عیبت در دنیا شناختهشده است؟