شمارهٔ ۳۳۸
هوش مصنوعی: غزلیات این شعر به مفهوم یادگیری عشق و سوختن در آن اشاره دارد. شاعر به آموزش‌هایی که عشق به او داده، می‌پردازد. او از شمعی سخن می‌گوید که پروانه را سوختن آموخته است و همچنین اشاره به یادگیری دل سوختن به عنوان یک عاشق دارد. به علاوه، شاعر به بلبل و اندوخته‌های مور نیز اشاره می‌کند که هرکدام در زندگی خود یادگیری خاصی داشته‌اند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که درک عمیق و زیبایی‌های عشق یک هنر طبیعی است که بدون زحمت به دست آمده است.
در سوختنم آنکه بر افروختن آموختشمعی است که پروانه ازو سوختن آموخت
هوش مصنوعی: شمعی که پروانه از آن سوختن را یاد گرفت، همان شمعی است که خود من را هم سوختن آموزش داد.
آنروز که تعلیم نظر کرد مرا عشقاول ز رخ غیر نظر دوختن آموخت
هوش مصنوعی: در روزی که عشق به من آموزش دیدن نگاه کردن را، از چهره دیگران یاد گرفتم که چگونه بیتوجهی کنم.
دل سوختن آموخت چو پروانه بعاشقآنکس که بدان شمع برافروختن آموخت
هوش مصنوعی: دل سوختن را مانند پروانه یاد گرفتم، همانطور که او عاشق کسی است که چگونه شمع روشن کردن را به او آموخت.
بلبل ز سرشک از غم گل دانه فشان استمورست که حرصش همه اندوختن آموخت
هوش مصنوعی: بلبل به خاطر غم گل اشک میریزد و دانهها را پراکنده می‌کند، در حالی که مور به خاطر حرص و طمعش یاد گرفته است که همه چیز را جمعآوری کند.
از فیض ازل علم نظر بازی اهلیفنی است که بی زحمت آموختن آموخت
هوش مصنوعی: از برکات ابتدایی جهان، علم و دانش به گونهای است که با مشاهده و دقت میتوان آن را به راحتی یاد گرفت، بدون اینکه نیازی به زحمت زیاد باشد.