شمارهٔ ۳۷۶ - اهلی شیرازی

عنان کار نه دردست مصلحت بین استعنان بدست قضاده که مصلحت این است

به سر حسن تو ای مه نمیرسد همه کسرخ تو آینه دیده خدا بین است

ز عارضت مژه خون فشان چه گل چیندکه ای چمن چو منش صدهزار گلچین است

بجان دوست که بهر تو دشمن خویشمکمال دوستی و حد دشمنی این است

از آن دهان که بتنگ از حدیث تلخ آید؟که تلخ گفتن او به ز جان شیرین است

نگاهدار دل ایشیخ دین پرست از عشقکه عشق روی بتان آفت دل و دین است

سگ در تو ز روز نخست شد اهلیمرانش از در خود کاشنای دیرین است