شمارهٔ ۳۹۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عواطف عمیق عاشقانه و دلتنگی سراینده پرداخته است. شاعر از روشنایی و زیبایی چشمان معشوق خود می‌گوید که مانند شمعی در دل او می‌درخشد. او به سوگ و دردهای ناشی از دوری معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که جانش از رفتن او می‌لرزد. شاعر با وجود اینکه سکوت می‌کند، اما در دل خود یاد معشوق را زنده نگه‌داشته است. او خود را مانند مجنونی می‌بیند که سرگشته و آشفته است و دلش به خاطر تیر نگاه معشوق زخم‌دار شده است. در نهایت، شاعر از پاکدامنی و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و از عدم رحم و توجه معشوق به حال دل دیوانه‌اش گلایه می‌کند.
چشم دلم چو دیده از آن شمع روشن استآنشوخ نور چشم و چراغ دل من است
هوش مصنوعی: دل من مانند چشمی است که به خاطر آن شمعِ روشن، روشن است. آن محبوب، نور چشم و چراغ دل من به حساب میآید.
ای سرو خوشخرام که از دیده میرویجان میرود ز رفتن تو، این چه رفتن است
هوش مصنوعی: ای سرو زیبا و سرسبز که از دیدگانم دور میشوی، جانم از این که تو را میبینم میخواهد برود. این چه نوع دورانی است که تو از من فاصله میگیری؟
پیش توام خموش من بیزبان ولیبا یاد تست هر سر مویم که بر تن است
هوش مصنوعی: من در حضور تو ساکت و بیزبانم، اما با یاد تو، هر یک تار مویی که بر بدنم است، سخن می‌گوید.
مجنون خار خار بیابان محنتماین بخش ماست گر همه آفاق گلشن است
هوش مصنوعی: مجنون، مانند خارهای بیابان، در این بخش از زندگی من است. حتی اگر همه جا گلستان باشد و زیبایی وجود داشته باشد، من هنوز در این حال و هوا هستم.
دل دم نزد از اینهمه پیکان تیر تودل نیست این که هست مرا کوه آهن است
هوش مصنوعی: دل از شدت این تیرها و آلامی که تو برایم به ارمغان آوردهای، چیزی نمیگوید. این دل من، چیزی شبیه کوهی از آهن است و نمیتوانی به سادگی روی آن تأثیر بگذاری.
دامان پاکش آینه دل جلا دهدما را صفای سینه از آن پاکدامن است
هوش مصنوعی: دامن پاک او مانند آینهای است که دل ما را روشن و درخشان می‌کند و پاکی او موجب صفا و پاکی در سینههای ما میشود.
رحمی بحال اهلی دیوانه کی کنی؟پیش تو آه سینه او دود گلخن است
هوش مصنوعی: آیا میتوانی به حال کسی که دیوانه است رحم کنی؟ او در حضور تو، دردی را احساس می‌کند که مانند دودی از کانون ناراحتیاش بلند میشود.