شمارهٔ ۴۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که اگرچه در پی او و عشقش، افراد زیادی زخم‌خورده و سوخته‌اند، اما این سوختگی‌ها درس‌هایی برای او به همراه داشته است. عاشقان به عشق او همچون مورچه‌ها به سمت غم‌هایش می‌روند و دل‌سوزی‌هایش را جمع‌آوری می‌کنند. شاعر از درد و آه خود سخن می‌گوید و می‌افزاید که آتش عشقش، نور زندگی را به وجود آورده است. او همچنین به خود اشاره می‌کند که با ارزش‌ترین چیزش، موهای معشوق است و هیچ چیزی را در دنیا به آن نمی‌فروشد. در نهایت، او به بینایی دل تأکید می‌کند و هشدار می‌دهد که حسودان به معشوق او چشم دوخته‌اند و نمی‌خواهند او را موفق ببینند.
گرچه در پای تو ای شمع بسی سوخته‌اندهمه این سوختگی‌ها ز من آموخته‌اند
هوش مصنوعی: هرچند که بسیاری به خاطر تو، ای شمع، دچار سوختگی و آسیب شدهاند، اما این سوختگی‌ها را من از خود یاد گرفتهام.
عاشقان از غم خال تو چو موران حریصدر درون خرمنی از تخم غم اندوخته‌اند
هوش مصنوعی: عشاق به خاطر غم وجود تو مانند مورچگان، به شدت در پی دستیابی به چیزی پر از غم هستند.
آتش آه من سوخته دل سهل مبینکه چراغ فلک از آه من افروخته‌اند
هوش مصنوعی: آتش دل من را ساده نگیرید، چون به خاطر غمهای من، آسمان هم به روشنی آمده است.
بنده مردم رندم که به بازار جهانبه دو عالم سرِ یک موی تو نفروخته‌اند
هوش مصنوعی: من خادم مردم عادی هستم که در این دنیای پرهرج و مرج، هیچ قیمت و ارزشای برای موهای تو ندارم و هیچ چیز نمیتواند آنها را با این موهای تو عوض کند.
دیدهٔ دل بگشا اهلی و غافل منشینکه حسودان به شکست تو نظر دوخته‌اند
هوش مصنوعی: چشم دل را باز کن و غافل نباش، زیرا حسودان به موفقیت تو نگاه کرده و منتظر شکست تو هستند.