شمارهٔ ۴۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به رابطه انسان با خدا و عشق الهی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هر انسانی که به سوی خدا (قبله مقصود) متوجه شود، خدا نیز به او توجه کرده و او را هدایت می‌کند. در مسیر عبادت و پرستش، سجده و عبادت فرد بر روی نیکویی و طاعت تأکید می‌شود. شاعر می‌گوید که روز وصال الهی را نمی‌توان با حرف‌های جدایی مقایسه کرد، چون تلخی جدایی همچنان در دل باقی می‌ماند. او همچنین به آرزوهای خود اشاره می‌کند و از غم آن‌ها می‌گوید. در پایان، شاعر به وضعیت مستی و رنجی که در جمع دیگران دارد، اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که نباید قضاوت غلطی درباره‌اش شود.
هرکه سوی قبله مقصود رو می‌آوردقبله مقصود هم رو سوی او می‌آورد
هوش مصنوعی: هر کسی که به سمت هدف و مقصود خود حرکت کند، هدف و مقصود نیز به سمت او میآید.
در ره طاعت چو اصل حق‌پرستی شد سجودای خوش آنکو سجده بر روی نکو می‌آورد
هوش مصنوعی: وقتی که در مسیر اطاعت از خداوند قرار بگیری، سجده کردن به معنای حقیقی و از روی خلوص اهمیت پیدا می‌کند. چه خوب است که کسی سجدهاش را با نیت و نیازی پاک بر روی چهرهی نیکو انجام دهد.
روز وصلش زان نگویم حرف هجران کاین حدیثتلخی آن زهر بازم در گلو می‌آورد
هوش مصنوعی: در زمان وصال و دیدار او، از حرف‌های جدایی نمیگویم چون این داستان تلخ دوباره مثل زهر در گلویم می‌ماند.
صد ره از دست غم آن آرزوی جان بخشممی‌روم زان کوی و یازم آرزو می‌آورد
هوش مصنوعی: بارها به خاطر غم آن آرزو که جانم را میگیرد، از آن محل میروم و دوباره آرزو میآورم.
مست من پیش حریفان گر نهد باری سریظن مبر اهلی که با کس سر فرو می‌آورد
هوش مصنوعی: اگر من مست باشم و در حضور دیگران سرت را پایین بیندازی، تصور نکن که به کسی جواز سر فرود آوردن میدهم.