شمارهٔ ۴۹۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره امید و روشنایی در زندگی است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که بعد از تاریکی و ظلمت، روزی فرا خواهد رسید که امید و روشنایی ظاهر می‌شود. او از لذت و خوشبختی ناشی از می و شادی در باغ زندگی صحبت می‌کند و می‌گوید که در نهایت، هر چیزی که در زندگی بکارید، ثمره‌اش را خواهید دید. در پایان، شاعر همه را به امیدواری و عدم ناامیدی دعوت می‌کند، زیرا هرگز نباید از آمدن روزهای بهتر ناامید شد.
خوشباس که روزی گل امید برآیدروشن شود این ظلمت و خورشید برآید
هوش مصنوعی: خوشحال کننده است که روزی امید مانند گلی شکوفا شود و این تاریکی از بین برود و نور خورشید نمایان شود.
بی نور نماند شب تاریک کس آخرگر مه نبود صبر که ناهید برآید
هوش مصنوعی: در شبهای تاریک، هیچکس بدون نور نمیماند. اگر چه روشنی ماه وجود نداشته باشد، ولی صبر کردن باعث می‌شود تا ستاره ناهید در نهایت بروز کند.
دولت ز در میکده جو زانکه بجامیدرویش بصد حشمت جمشید برآید
هوش مصنوعی: به دنبال خوشبختی و نعمت از در میخانه برو، زیرا که از جامی که یک درویش مینوشد، میتوان به عظمت جمشید رسید.
گل یک دو سه روزیست بیا ساغر می گیرسرمست گلی باش که جاوید برآید
هوش مصنوعی: به مدت کوتاهی از زندگی لذت ببر و با گھونی پر از شراب سرخوشی را تجربه کن، چرا که مانند گلی که همیشه زندگی می‌کند، میتوانی لحظات خوشی را تجربه کنی.
از غیر مجو فیض محبت که محال استوین میوه محال است که از بید برآید
هوش مصنوعی: از دیگران امیدی به دریافت عشق و محبت نداشته باش، زیرا این امکانپذیر نیست و حتی میوهای که از درخت بید به وجود آید، خود محال است.
یاران سخن راست همین است که گفتمدر باغ جهان هرچه بکارید برآید
هوش مصنوعی: دوستان، حقیقت همین است که گفتم: در این دنیای بزرگ، هر چیزی که بکارید، همان را برداشت خواهید کرد.
نومید مشو اهلی از ایام که آخرمقصود شود حاصل و امید برآید
هوش مصنوعی: ناامید نشو از روزگار، زیرا در پایان، آنچه که هدف توست به دست خواهد آمد و امید تو تحقق خواهد یافت.