شمارهٔ ۵۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساس شادی و عشق خود پرداخته است. او از وصالی که به دست آورده، خوشحال است و به وجود عشق، حتی اگر ابتدا به صورت مجازی نمایان شود، اشاره می‌کند که در حقیقت همه چیز در همین مجاز نهفته است. شاعر نگران است که اگر عاشقش زبانی به سخن آورد، ممکن است باعث دردسر شود. همچنین به سوز و گداز دل رقیب اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او می‌تواند حتی سنگ‌های سخت را ذوب کند. در پایان، او از ناز معشوق و نیاز خود سخن می‌گوید و ابراز عشق می‌کند.
سرشک شادی وصل ارچه جان گداز آمدخوشم که دیگرم آبی بجوی باز آمد
هوش مصنوعی: اگرچه در روز وصال، اشک شوقی ز چشمانم ریخت و این لحظه برایم دردآور بود، اما خوشحالم که دیگر به دنبال آب و آرامش نخواهم بود.
بکعبه هر که ز بهر سجود شد ز درتسری بسنگ زد آخر بعجز باز آمد
هوش مصنوعی: هر کسی که برای سجده و عبودیت به خانه خدا میرود، اگر از در تو (پروردگار) به سنگ بزند و ناامید برگردد، نشاندهنده ناتوانی اوست.
اگر چه عشق نخست از مجاز میخیزدحقیقت همه عالم درین مجاز آمد
هوش مصنوعی: عشق در ابتدا از ظواهر و ظاهرسازیها آغاز میشود، اما در واقع تمامی حقیقتهای موجود در این ظواهر نهفته است.
چو با تو شمع بدعوی زبان کشد ترسمکه سر بباد دهد چون زبان دراز آمد
هوش مصنوعی: وقتی که به تو اقرار کنم، میترسم که این راز را به باد دهد، مانند شمعی که در حال افشا شدن است.
دل رقیب چه سوزد ز آه من چه عجبکه سنگ خاره از این شعله در گداز آمد
هوش مصنوعی: دلِ رقیب چقدر از درد و اندوه من میسوزد، جای تعجب نیست که حتی سنگ سخت نیز از این آتش احساسی ذوب شده است.
سر نیاز بپای تو سرو ناز نهادچو ناز در تو نگنجید در نیاز آمد
هوش مصنوعی: سر نیاز به پای تو گذاشتم و چون ناز تو را در خود جا نمیداد، به نیاز و درخواست آمدم.
بسوخت اهلی و یار از درش درون نامدکنون که نیز در آمد بخشم و ناز آمد
هوش مصنوعی: دوست و معشوقم از خانه خارج شده و دیگر به سمت من نیامده است. حالا که دوباره به یادش افتادهام، بیتاب و دلنواز به سویش میروم.