شمارهٔ ۵۷۷
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ گرسنگی و نیاز به ابراز احساسات و دردهاست. شاعر به احساسات درونی خود می‌پردازد و بیان می‌کند که گرسنه‌ای که زخم‌هایش را شرح می‌دهد، گناهی ندارد. همچنین به زیبایی و حقایق زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که در کوی عاشقان، مستی و خوشی وجود دارد که در روحانی‌گری‌های خشک یافت نمی‌شود. او بر این باور است که اگر دل پاک باشد، مانند نسیم می‌تواند به محبوبش نزدیک شود. در نهایت، شاعر به مقام و ارزشی که عشق دارد، تأکید می‌کند و بیان می‌کند که حتی اگر گدای کوی او به پادشاهی برسد، باز هم دلخوشی او با ثروت پادشاهان قابل مقایسه نخواهد بود.
گرسنه شرح زخمت گوید گنه نداردآیینه هر چه بیند در دل نگه ندارد
هوش مصنوعی: اگر کسی از درد خود بگوید، گناهی ندارد. آینه هر چه میبیند، در دل خود نگه نمیدارد.
با چشمه دهانت آب خضر سرابی استعیب است با تو گفتن حرفی که ته ندارد
هوش مصنوعی: آب چشمه دهانت مانند آب خضر، زندهکننده و شگفتانگیز است. صحبت کردن دربارهی تو و ویژگیهایت، کاری بیهوده است چون هیچ نتیجهای ندارد.
چون شمع من که دارد روی سفید جزمهروی سفید مه هم چشم سیه ندارد
هوش مصنوعی: شبیه به شمعی هستم که روی سفیدی دارد، اما مانند ماه که رنگ روشنی دارد، چشم سیاهی ندارد.
در کوی می پرستان در خون طپند مستانشیخ این سماع و مستی در خانقه ندارد
هوش مصنوعی: در محلهی عشق و میپرستی، عشقورزان در حال شور و حالند. شیخ و زاهد، این شور و مستی را در صومعه نمییابند.
تا بی غبار تن جان همچو نسیم نبودبوی تو در نیاید سوی تو ره ندارد
هوش مصنوعی: تا زمانی که جسم من آلوده نباشد، همچون نسیم آرام و بیسر و صدا نیست و بوی تو هم هرگز به مشامم نمیرسد و نمیتوانم به سمت تو بیایم.
اهلی، گدای کویت گر گشت پادشاه استعیش گدای این در صد پادشه ندارد
هوش مصنوعی: اگر گدای تو، ای کویت، پادشاه هم شود، خوشی او به اندازه صد پادشاه دیگر نخواهد بود.