شمارهٔ ۵۸۳
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده احساسات عمیق و اندوه شاعر است که در غیاب یاری مهربان، شب‌های تیره و سختی را تجربه می‌کند. شاعر به تب غم اشاره می‌کند که مانند آتش در وجودش می‌سوزاند. او می‌گوید که آرزوی دیدن یار را دارد و این لحظات کوتاه و ناب را گران‌بها می‌داند. همچنین، در این شعر نگاهی به داستان یوسف و زندانی بودنش دارد و به آزادی خود اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به اهمیت آب حیات و نوشیدن از آن می‌پردازد و به انتظار جرعه‌ای از شراب شیرین می‌باشد. این شعر به وضوح احساس تنهایی و longing شاعر را به تصویر می‌کشد.
شام غم دل‌خستگان را بی‌تو جان بر لب رسدتیره گردد روز بیماران چو وقت شب رسد
هوش مصنوعی: شام غم دلشکستگان بدون تو، به نهایت سخت و طاقتفرسا میگذرد و روزهای بیماران با آمدن شب، تیره و تار میشود.
از تب غم چون نگریم یا نسوزم همچو شمعچون به مغز استخوانم آتش آن تب رسد
هوش مصنوعی: وقتی از شدت غم به خودم مینگرم، حس میکنم که مثل شمع در حال سوختن هستم، زیرا این آتش غم به عمق وجودم رسیده است.
کی به چشم من رسد از خاک پایت سرمه‌ایچشم می‌دارم که گردی از سم مرکب رسد
هوش مصنوعی: هرگاه کسی به چشم من نظر کند، از خاک پای او به اندازهای برایم ارزشمند است که به خاطر آن، چشم خود را زینت میزنم و منتظر میمانم که ذرهای از آن خوشبختی به من برسد.
یار مهمانست ساقی بده کاین فرصتی استکی دگر در خانه بخت من این کوکب رسد
هوش مصنوعی: دوست من مهمان است، پس ای ساقی، باده بده که این فرصتی است که نمیدانم دیگر چه زمانی ستارهی خوشبختیام به خانهام خواهد آمد.
من چه کارم با حدیث یوسف زندانی استبنده آن سرو آزادم که از مکتب رسد
هوش مصنوعی: من به داستان یوسف زندانی چه کار دارم، من همان بندهای هستم که آزاد و رها از قید و بند هستم و از مکتب عشق و زیبایی بهرهمند میشوم.
زاهدا، می پیش صاحب مشربست آب حیاتحیف باشد آب حیوان گر به بی‌مشرب رسد
هوش مصنوعی: ای زاهد، در حضور صاحب هر مشربی، شراب است که حقیقتاً آب حیات است. حتی اگر آب حیات به دست کسی بی‌مشرب برسد، به هیچ وجه شایسته نیست.
ما کجا اهلی و صاف چشمه نوش از کجاجرعهٔ جامی مگر زان شوخ شیرین‌لب رسد
هوش مصنوعی: ما در کجا و در چه حالتی هستیم که بتوانیم مثل چشمهٔ زلال و شیرین بنوشیم؟ آیا اصلاً جرعه‌ای از آن جام خوشمزه به ما میرسد، مگر اینکه از لبهای شیرین و بازیگوش کسی بیفتد؟