شمارهٔ ۶۱۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی درد و غم عاشقانه است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که تنها کسی که خود دچار غم و اندوه عشق شده، می‌تواند عمق این احساسات را درک کند. او به قصه زلیخا و یوسف اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس غیر از عاشق نمی‌تواند تلخی جدایی و شیرینی وصال را بفهمد. همچنین به وضع دلbroken افراد می‌پردازد که فراموش‌نشدنی است و کسی که تجربه نکرده، نمی‌تواند به درستی این درد را درک کند. در نهایت، اشاره به دشواری ورود به دنیای محبوب دارد و این‌که فقط عاشق واقعی می‌تواند جایگاه و ارزش آن را بداند.
کس چون غم زلیخا یوسف ندیده داند؟دست بریده حالش دست بریده داند
هوش مصنوعی: هیچ‌کس مانند زلیخا که عاشق یوسف بود، غم را احساس نکرده است؛ فقط کسی که خودش دستخطی بریده دارد، می‌تواند حال کسی که دستش بریده است را درک کند.
خسرو ندیده حرمان کی ذوق وصل یابدقدر بلان شیرین تلخی چشیده داند
هوش مصنوعی: کسی که در عشق و رسیدن به معشوق تجربهای ندارد، چگونه می‌تواند لذت وصل را درک کند؟ تنها کسی که تلخیها و ناکامیها را چشیده است، ارزش شیرینی و خوشی را میفهمد.
کی مرهم وصالی بخشد به سینه ریشانمستی که چاک سینه جیب دریده داند
هوش مصنوعی: چه کسی می‌تواند درد و رنج افراد عاشق و عاصی را درمان کند، کسانی که دلشان شکسته و زخمهاشان عمیق است و خوب میدانند که چطور دلشان پاره شده و آسیب دیده است؟
نا آشنای من کو نا دیده کرد دیدهگر بشنود فغانم هم ناشنیده داند
هوش مصنوعی: شخصی که برای من غریبه است، اگرچه هرگز او را از نزدیک ندیدهام، اما اگر فریاد من را بشنود، باز هم او چیزی از آن نمیداند و نمی‌تواند درک کند.
گستاخ پا نهادن نتوان بخاک کویتکاین خاک راه اهلی نور دو دیده داند
هوش مصنوعی: هیچ‌کس جرأت قدم گذاشتن به خاک تو را ندارد، زیرا این خاک برای اهل دل و عشق، همچون راهی روشن و شناختهشده است.