شمارهٔ ۶۲۸
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و تنهایی شاعر اشاره دارد. شاعر می‌گوید که هیچ‌کس نمیداند که عشق او و معشوقش چه معنایی دارد. او خود را مست عشق معشوق می‌داند، در حالی که رقیب او تنها می‌تواند حسادت کند. دل شاعر به خاطر جدایی از معشوق به شدت رنج کشیده و او در تنهایی خود فقط می‌تواند فریاد بزند. در نهایت، شاعر از خدای رحمان می‌خواهد که به او کمک کند، زیرا جز وصال محبوبش، هیچ‌کس نمی‌تواند او را نجات دهد.
حدیث ما و تو هر بوالهوس نمیداندزبان عاشق و معشوق کس نمیداند
هوش مصنوعی: داستان و گفتگوهای ما برای هر کسی قابل درک نیست، چرا که هیچ‌کس زبان عشق و ارتباطات عاشق و معشوق را نمیشناسد.
من از حدیث تو مستم رقیب از شکرتسخن سرایی طوطی مگس نمیداند
هوش مصنوعی: من تحت تأثیر داستانهای تو هستم و رقیب من تنها از زیباییات سخن می‌گوید. طوطی (که نماد سخنوری است) هم نمیداند که چگونه در این مورد صحبت کند.
دل ترا چه غم از من که مرغ آزادستبلای عشق و جفای قفس نمیداند
هوش مصنوعی: دل تو چرا نگران من است، در حالی که من آزاد هستم و از مشکلات عشق و سختی قفس بیخبرم؟
چنان گرفت دلم بی تو خو به تنهاییکه غیر ناله خود همنفس نمیداند
هوش مصنوعی: دلم به قدری به تنهایی عادت کرده که جز نالههای خودم هیچ چیز دیگری را درک نمیکند و هیچ همنفسی ندارم.
گذشت ناله اهلی ز عرش رحمی کنکه جز وصال تو فریاد رس نمیداند
هوش مصنوعی: اهل معرفت از عرش بالا ناله و فریاد میکند؛ پس رحم کن و پاسخ بده، زیرا هیچ‌کس جز تو نمیداند که چگونه به کمک بیاید و کمک کند.