شمارهٔ ۶۳۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلبستگی عمیق به معشوق است. شاعر بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند زیبایی و魅بت معشوق را از دل او بگیرد و هیچ کس نمی‌تواند غم عشق او را تحمل کند. همچنین، اشاره می‌کند که دل‌هایی که پذیرای عشق نیستند، ارزشمند نیستند. شاعر از درد و ناله‌های ناشی از عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که در جمع‌های شاد نیز به خاطر عشقش غمگین است. در نهایت، تأکید می‌کند که هرکس به عشق واقعی نمی‌رسد و تنها آن‌هایی که به معشوق خدمت می‌کنند، بار عشق را به درستی تحمل می‌کنند.
حسن کس از دلم آن شکل و شمایل نبردمرهم درد توام وصل کس از دل نبرد
هوش مصنوعی: حسن کسی که در دل من است، به هیچوجه نمی‌تواند آرامشبخش درد من باشد. هیچ‌کس نتوانسته است بهجا و یاد تو از دل من بیرون برود.
هیچ دل جان نبرد از غم عشق تو برونهیچکس کشتی ازین ورطه بساحل نبرد
هوش مصنوعی: هیچ دلی نمی‌تواند از غم عشق تو رهایی یابد و هیچ‌کس نمی‌تواند از این دریا به ساحل نجات برسد.
دل هر کس که قبول تو نشد مقبل نیستحسن مقبول تو غیر از دل قابل نبرد
هوش مصنوعی: اگر کسی نتواند تو را بپذیرد، دل او شایسته پذیرش زیباییهای تو نیست. زیبایی تو تنها به دلهای شایسته راه مییابد.
عشرت همنفسان ناله من ماتم کردهیچ عاقل من دیوانه به محفل نبرد
هوش مصنوعی: هرگز کسی که عاقل است، دیوانهای مانند من را به محفل خود راه نمیدهد، زیرا اینجا در بین دوستانم فقط ناله و گریه وجود دارد.
بار در کعبه دل یافت بخدمت اهلیهرکه خدمت نکند بار بمنزل نبرد
هوش مصنوعی: هرکسی که دلش را در کعبه عشق بگذارد و خدمت به دیگران را بیاموزد، قطعاً بار محبت و عشق را به مقصد میبرد. اما کسی که از خدمت به دیگران دریغ کند، هرگز به مقصد نخواهد رسید.