شمارهٔ ۶۳۵
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و از احساسات عمیقش نسبت به او صحبت می‌کند. او می‌گوید که گاهی معشوق با ناز و اراده‌اش دل او را می‌رباید و با زیبایی‌هایش توجه همه را جلب می‌کند. شاعر می‌خواهد تنها قطره‌ای از اشک خود را در ساغر عشق بریزد تا شاید محبتش در دل معشوق جا بیفتد. او به احساس ناامیدی‌اش از دسترسی به چنین زیبایی‌هایی اشاره می‌کند و از این می‌گوید که اگر معشوق به غمش بسازد، در دنیا زیبایی چون او نخواهد یافت. در کل، این اشعار نشان‌دهنده‌ی عشق عمیق و تحسین شاعر نسبت به زیبایی و جذابیت معشوقش است.
گر کشد گاهی عنان از ناز و میل ما کندتوسن نازش ز خوبی باز تندیها کند
هوش مصنوعی: گاهی اوقات اگر روح لطیف و نازک ما به سمت ناز و زیبایی برود، مثل اسبی که به خاطر زیباییاش شتاب میگیرد، از شدت زیبایی و جذابیت، کارهای تند و بیملاحظهای انجام میدهد.
قطره یی از اشک خود در ساغرش خواهم فکندباشد این تخم محبت در دل او جا کند
هوش مصنوعی: میخواهم یک قطره از اشک خود را در لیوان او بریزم تا شاید این محبت در دلش جای بگیرد.
جلوه طاووس حسنش صید شاهان میکندمن که درویشم بسوی من کجا پروا کند
هوش مصنوعی: زیبایی و attractiveness طاووسِ حسن او، دلهای پادشاهان را می‌رباید. اما من که فردی زاهد و بینیاز هستم، او به من توجهی ندارد.
با چنین حسن و ملاحت وه چه خوش میزیبدشگوشه چشمی که سوی ما باستغنا کند
هوش مصنوعی: با چنین زیبایی و لطافتی، ای کاش که دستی به سوی ما دراز کند و ما را از این بینیازی خود آگاه سازد.
چون نسازد با غمش اهلی که گر گردد ملکهمچو او حوری پریوش از کجا پیدا کند
هوش مصنوعی: اگر کسی نتواند با غم خود کنار بیاید، دیگر چه سود که اگر روزی این دنیا به زیبایی و جاذبهای مانند یک پری تبدیل شود، باز هم در این زیبا دنیا نمیتواند آرامش و خوشحالی را پیدا کند.