شمارهٔ ۶۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع پیر شدن و ناتوانی در جوانی می‌پردازد. شاعر از ناپایداری و زودگذر بودن زندگی صحبت می‌کند و به نوعی دلتنگی و افسردگی را در این مسیر مطرح می‌سازد. او به مجنون اشاره می‌کند و می‌گوید که این پریشانی در دل او ناشی از عشق و اشتیاق به معشوق است. همچنین، او در مورد نصیحت‌هایی که دیگران به او می‌کنند گله‌مند است و بر این نکته تأکید دارد که تنها با شنیدن صداهای موسیقی و عشق آرامش می‌یابد. در نهایت، شاعر به مرگ و دردهای ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها راه درمان دل او، مرگ است.
به پیری چو نوجوانان تا کِیَم دل مست مِی باشد؟جوانی تا به پیری پیری آخر تا به کی باشد؟
هوش مصنوعی: تا کی دل من مانند دل نوجوانان شاداب و سرمست از می خواهد بود؟ جوانی به پیری میرسد و پیری نیز ادامه دارد، اما این وضعیت تا چه زمانی ادامه خواهد یافت؟
سخن با کس نمی‌گویم نفس از من نمی‌خیزدمگر در مجلس جمعی که آنجا ذکر وی باشد
هوش مصنوعی: من با هیچکس صحبت نمیکنم و تنها زمانی که در جمعی هستم که نام او به میان میآید، حرف میزنم.
ز فرمان دل مجنون پریشانند اهل دلپریشانی کشد آن حی که مجنون میر حی باشد
هوش مصنوعی: از دستور دل مجنون، افراد اهل دل در نگرانی و پریشانی هستند. چون آن روح بزرگ که مجنون را در اختیار دارد، باعث میشود که آنها نیز دچار آشفتگی شوند.
چو قولت نشنوم ناصح نصیحت هر نفس تا کیبهل تا یک نفس گوشم به قول چنگ و نی باشد
هوش مصنوعی: هرگاه نیکو سخن تو را نشنوم، نصیحت دیگران چه فایده دارد؟ تا چه زمانی باید دست از کار بکشیم؟ تا زمانی که یک نفس فقط به صدای چنگ و نی گوش فرا دهم.
ز داغ لاله‌رخساران به مردن دل بنه اهلیکه جز مردن دل ما را دوای درد کی باشد
هوش مصنوعی: از غم و سوز زیباییهای دلبرها، دلی که به درد میافتد را به زندگی عادت نده، چرا که جز مرگ دل ما هیچ درمانی برای این درد وجود ندارد.