شمارهٔ ۶۸۲
هوش مصنوعی: غزل به بیان احساس عمیق عشق و غم می‌پردازد. شاعر با اشاره به درد دوری معشوق، باده‌ای را تشبیه می‌کند که هم تلخ و هم سوزان است. او از مستی و شادابی عاشقانه می‌گوید و می‌خواهد که عشقش را از دست ندهد. عشق همچون شمعی است که در آتش محبت معشوق شعله‌ور شده و غم و گریه بر آن افزوده می‌شود. همچنین، شاعر به تلخی گزنده‌ای که لیلی بر دل مجنون نشانده اشاره می‌کند و در انتها، از بخت خود می‌نالد که قرار است شب را در آتش عشق بسوزد. این غزل به زیبایی احساسات عاشقانه و تردیدها و دردهای آن را به تصویر می‌کشد.
دفع غم دور از تو میل باده‌ام چون می‌شوددر دهان چون زهر تلخ و در جگر خون می‌شود
هوش مصنوعی: دوری از تو باعث می‌شود که غم و اندوه به سراغم بیاید. در چنین لحظاتی وقتی نوشیدنی مینوشم، مزهاش برایم ناخوشایند و تلخ است، انگار که زهر مینوشم و این حس درد و رنج به وجودم نفوذ می‌کند.
مست و خندان بر سر عاشق مران بهر خداکش عنان اختیار از دست بیرون می‌شود
هوش مصنوعی: عاشق را با حالتی شاد و سرمست رها نکن، لطفاً به خاطر خدا زندگی و اختیار او را از دستش نگیرد.
همچو شمعم آتشی کز مهر رویت در گرفتگریه آن را کی نشاند بلکه افزون می‌شود
هوش مصنوعی: من همچون شمعی هستم که از گرما و محبت چهره تو شعله‌ور شدهام. گریه و اشک نمیتواند این آتش را خاموش کند، بلکه تنها آن را بیشتر می‌کند.
آن همه پیکان که لیلی بر دل اغیار زدیک به یک پیدا کنون از خاک مجنون می‌شود
هوش مصنوعی: تمام تیرهایی که لیلی به دل دیگران زده بود، حالا بهطور فردی از خاک مجنون ظاهر می‌شود.
کوکب بخت کرا تا خواهد امشب سوختنآه اهلی کز دل سوزان به گردون می‌شود
هوش مصنوعی: ستاره بخت چه کسی امشب آرزو دارد که بسوزد، آهی که از دل سوزان به آسمان میرود.