شمارهٔ ۶۹۸ - اهلی شیرازی

دیده هر که از هوس سوی تو سیمتن بودغرقه بخون دل شود گر همه چشم من بود

آه که گیردم نفس راه گلو ز بخت بددر نفسی که بامنش یار سر سخن بود

می بدهم که بیخودی می نهلد که چون منیخون خورد و لب تواش پیش لب و دهن بود

گر بگشایی ام کفن لاله صفت ز بعد مرگزآتش داغ غم دلم سوخته در کفن بود

مردم روزگار را ماتم اگر ز مردن استاهلی نا امید را ماتم زیستن بود