شمارهٔ ۷۲۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عشق و عذاب ناشی از آن می‌پردازد. او از آمدن عیسی (نمادی از عشق و زیبایی) سخن می‌گوید که می‌تواند روح او را زنده کند، اما در عین حال از بدشانسی و بخت بد خود می‌ترسد که ممکن است مانع از این وصال شود. او از درد جدایی و حسرت صحبت می‌کند و اینکه اگر هم کشته شود، باید سرافراز بمیرد. شاعر همچنین به پیچیدگی‌های زندگی اشاره دارد و از رازهای عشق خود سخن می‌گوید که در دلش پنهان است و ممکن است روزی افشا شود.
آمد آن عیسی نفس کز عشوه و نازم کشدزنده ام سازد به مهر و از جفا بازم کشد
هوش مصنوعی: جانی تازه به من میبخشد و با محبتش مرا زنده می‌کند، در حالی که با عشوه و نازش مرا به سوی خود میکشاند و از سختیها و ناملایمات دورم میسازد.
روز وصل آمد ولی ترسم که در روز چنینطالع ناسازگار و بخت ناسازم کشد
هوش مصنوعی: روز وصال فرارسیده، اما نگرانم که در چنین روزی، سرنوشت و بخت نامساعدی به سراغم بیاید و برایم مشکل ایجاد کند.
گو: بدارم بر کش و بر بستر هجرم مکشکشتنی گر کشته ام باری سرافرازم کشد
هوش مصنوعی: بگو: اگر میخواهی مرا از زندگی بیاندازی و به خاطر دوریام بکشید، برای من مهم نیست، چون اگر بر اثر عشق و جدایی کشته شوم، این باعث افتخار من است.
مادر دهرم چه می پرورد عمری در کنار؟کانچنین در خاک و خون آنترک طنازم کشد
هوش مصنوعی: مادر زمانه، چه چیزی را پرورش میدهی که سالها در کنارت بودهام؟ چون من با این وضعیت خاک و خون، طناز و شوخطبعی را از خود دور نمیکنم.
همچو اهلی دارم از راز غمش گنجی نهانگر کشد عشق آخر از افشای اینرازم کشد
هوش مصنوعی: من همچون صاحب رازی در دل خود گنجینهای از غم عشق دارم، اگر عشق روزی این راز را فاش کند، به ناچار باید آن را افشا کنم.