شمارهٔ ۷۴۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد ناشی از آن صحبت می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که افرادی که زیبا و مهربان به نظر می‌رسند، ممکن است در باطن خطرناک باشند و دل‌ها را بشکنند. عشق در کوچه‌های دل، به چالش‌های سختی منجر می‌شود. همچنین، شاعر از زخم‌هایی که عشق بر جانش زده سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که این زخم‌ها جزء لاینفک وجود او شده‌اند. او بیان می‌کند که نمی‌تواند از سرنوشت خود فرار کند و بیان می‌کند که عافیت و آرامش در زندگی‌اش چیزی است که هنوز نتوانسته آن را به صورت واقعی تجربه کند. به طور کلی، شعر احساسات عمیق و درد ناشی از عشق را به تصویر می‌کشد.
خوبان که فرق تاقدم از جان سرشته اندمردم کشند اگرچه بصورت فرشته اند
هوش مصنوعی: خوبان و نیکان که فطرت و وجودشان با عشق و محبت آمیخته است، حتی اگر در ظاهر مانند فرشتگان باشند، میتوانند به دلیل رفتار و اعمالشان دیگران را دچار آسیب کنند.
در کوی گلرخان پی خواری کشان عشقیک گل زمین نماند که خاری نکشته اند
هوش مصنوعی: در محله زیبای محبوبان، به دلیل عشق و محبت، هیچ گلی روییده نشده که خارهایی از درد و رنج نداشته باشد.
زخم بتی است هر سر مویم که بر تن استبی زخم خویش یکسر مویم نهشته اند
هوش مصنوعی: زخمی که در هر تار موی من هست، بهگونهای است که بر تن من جا دارد. بدون این زخم‌ها، تمامی موهایم از هم جدا شده و بر زمین افتادهاند.
از تیغ نو خطان سر ما را گریز نیستکاین حرف از ازل بسر ما نوشته اند
هوش مصنوعی: از تیغ تیز سرنوشت نمیتوانیم فرار کنیم، زیرا این سرنوشت از آغاز برای ما تعیین شده است.
اهلی قبای عافیت کارزو بودچون پوشی این قبا که هنوزش نرشته اند
هوش مصنوعی: انسانی که در جستوجوی آرامش و راحتی است، مانند لباسی است که به او پوشانده شده، اما هنوز به درستی برای او آماده نشده و دقت لازم در دوخت آن به کار نرفته است.