شمارهٔ ۷۵۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از رابطه عمیق خود با معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که جان او و عشق به معشوق در یکدیگر درآمیخته‌اند. شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و معتقد است که هیچ کس در دنیا به اندازه او دلنواز نیست. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که همه انسان‌ها با شادی و غم توأمان در زندگی‌شان سرشته شده‌اند و غم نیز بخشی از وجود اوست.
روزی که قدسیان گل آدم سرشته اندجان مرا و مهر تو باهم سرشته اند
هوش مصنوعی: روزی که ملائک انسان را خلق کردند، جان من و عشق تو به گونهای با هم گره خورده و آمیخته شده است.
از رشک آنکه با همه کس جلوه میکنیدر خون یکدگر همه عالم سرشته اند
هوش مصنوعی: به خاطر حسادت به کسانی که با همه نمایشی و درخشان هستند، همهجا ما را درگیر مشکلات و کشمکشها کردهاند.
حور و پری بخواب نه بیند فرشته هماین چاشنی که با گل آدم سرشته اند
هوش مصنوعی: حور و پری در خواب به سر میبرند و فرشتگان نیز این طعمی را که با گل آدم ترکیب شده است، نمیدانند.
هرگز ندیده ام نمکین صورتی چو توآری بدین نمک گل کس کم سرشته اند
هوش مصنوعی: هرگز کسی را ندیدهام که به زیبایی و ظرافت تو باشد. چنین زیبایی را کسی دیگر نیافریده است.
کس نیست در جهان که ندارد دل خوشیاهلی دل من است که با غم سرشته اند
هوش مصنوعی: در این دنیا هیچکس نیست که از شادی برخوردار نباشد. دل من تنها دل خشنودی است که با غم درآمیخته است.