شمارهٔ ۸۱۳ - اهلی شیرازی

عیبم مکن که عقل تو از کف زمام دادبس جان که دل به پختن سودای خام داد

نشنیده یی که عشق عنان مراد دلاز دست شه ربود و بدست غلام داد

دانی سر نیاز مرا خاک ره که کردآنکس که سر و ناز بتانرا خرام داد

هشیار تا بصبح قیامت کجا شودمستی که دل بشاهد و ساقی و جام داد

صوفی چو دید نگس سرمست یار مایکباره ترک تقوی و ناموس و نام داد

اهلی مجوی کام که این چرخ کج نهاددر کام اژدها کشد آنرا که کام داد