شمارهٔ ۸۳۲
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده‌ی احساسات عمیق شاعر درباره‌ی عشق و رنج ناشی از آن است. شاعر به معشوقه‌اش می‌گوید که هر روز بیشتر از روز قبل به او وابسته می‌شود و درد و سوزش ناشی از این عشق در او افزایش پیدا می‌کند. او از نداشتن معشوق و حسرت آن در دلش شکایت می‌کند و به تکرار این درد و سوز اشاره می‌کند. شاعر احساس می‌کند که دلش در دست معشوق است و نمی‌تواند آن را از او پس بگیرد. در نهایت، او به اثرات منفی این جدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که دل در فراق معشوق می‌سوزد و دیگران نیز از این حال او متاثر شده‌اند.
مهرم چو میکشد مکش از شیوه های جورآنرا که تاب لطف نباشد چه جای جور
هوش مصنوعی: اگر عشق من تو را به خود میکشد، از روش های نادرست دوری کن. زیرا آنکس که نتواند لطف و محبت را تحمل کند، چه جایی برای ظلم و ستم دارد؟
صاحب هوس گدایی لطف از تو میکندصاحب نظر ز شوق تو باشد گدای جور
هوش مصنوعی: کسی که به دنبال خواستههایش است، از محبت و لطف تو درخواست می‌کند و کسی که به درک عمیقتری رسیده و صاحب نظر است، به عشق و شوق تو به خواستههایش اکتفا می‌کند، حتی اگر در شرایط سخت باشد.
کافر دلم نگشت مسلمان به شصت سالبا آنکه میکشد ز بتان منتهای جور
هوش مصنوعی: دلم هرگز به ایمان نرسید، حتی با گذشت شصت سال، با اینکه تحت فشار و سختیهای زیادی به خاطر عشق به بتها قرار داشتم.
نقد وفا بخاک ره افتد ز دست غیربا گنج عشق اگر نبود اژدهای جور
هوش مصنوعی: وفاداری و صداقت به راحتی از میان میرود اگر عشق واقعی وجود نداشته باشد و در عین حال دسیسهها و بیعدالتیها نیز در کار باشند.
اهلی اگرچه مهر و وفا از بتان خوش استجان میرسد بکعبه شوق از صفای جور
هوش مصنوعی: دوستداشتن و وفاداری به معشوق اگرچه دلانگیز است، اما روح انسان از جاذبهی واقعی و خالصی که در جستجوی حقیقت وجود دارد، به کعبهی آرزو و محبت میرسد.