شمارهٔ ۸۵۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق یک عاشق است که علیرغم رنج و دردهایش، هنوز به عشق و آرزوهایش پایبند است. شاعر از سوختن دل و آتش اشک‌هایش سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که با وجود شکست در عشق و دین، هنوز امید دارد و در جستجوی معشوق است. او از سختی‌های زندگی و مصائب عاشقانه صحبت می‌کند و در عین حال، نشان می‌دهد که عشق و احساساتش همچنان زنده و پرشور باقی مانده‌اند. شاعر با استفاده از تمثیل‌هایی نظیر یوسف و یونس بیان می‌کند که دیگران از مشکلاتشان رهایی یافته‌اند، اما او هنوز در بند احساسات و افکارش گرفتار است. در نهایت، با این که پیر و خسته شده، عشق و معشوق در زندگی‌اش همچنان اهمیت دارند.
ای برق محبت که ره من زده‌ای بازآتش به من سوخته خرمن زده‌ای باز
هوش مصنوعی: ای عشق پرقدرتی که در مسیرم آمدهای، دوباره دلم را مانند قبل آتش زده‌ای و تمام امیدهایم را به خاکستر تبدیل کردهای.
زینگونه که بردی به در از خانه خویشمبر من رقم گوشه گلخن زده‌ای باز
هوش مصنوعی: به این صورت که تو با رفتنت از خانهام، بر من اثر و نشانهای گذاشتهای که مانند یک نقش در گوشه اتاق باقی مانده است.
ای جان من خانه خراب از چه جهت دستدر دامن آن خانه‌برافکن زده‌ای باز
هوش مصنوعی: ای جان من، چرا دوباره به آن کسی که زندگیام را خراب کرده، پناه بردهای؟
خواهی مگر ای اشک دگر خون مرا ریختورنه چه مرا دست به دامن زده‌ای باز
هوش مصنوعی: اگر میخواهی ای اشک، دوباره خون من را بریزی، پس چرا دوباره به دامن من چنگ زده‌ای؟
از طعن تو اهلی دل ما ریش از آن استکآزرده خاریم و تو سوزن زده‌ای باز
هوش مصنوعی: از انتقادات و زخمزبانهای تو دل ما بسیار آزرده شده، بهطوری که حالا مثل خار زخمی شدهایم و تو همچنان با سوزن به ما میزنی.