شمارهٔ ۸۵۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و دردناک عاشقانه می‌پردازد. شاعر از ناتوانی دلش در آرامش و رنج‌های خلقی خود سخن می‌گوید. با وجود غم و آتش درونش، دلش به عشق مذکور هنوز خوشحال است.
شاعر توصیف می‌کند که اشک‌ها و خون دلش چهره‌اش را تغییر نداده است و دلسردی او از معشوق همچنان ادامه دارد. او به تضاد بین روز و شب اشاره می‌کند و بیان می‌کند که وجود معشوق روز را به شبه تبدیل کرده است.
در آخر، شاعر به سختی‌ها و رنج‌های ناشی از عشق اشاره می‌کند که به هرحال بر او باقی مانده‌اند و از عشق غیرممکن خود شکایت دارد. او به زیبایی‌های طبیعت و نمادهای آن نیز اشاره می‌کند که با این حال، همچنان دلش شیدا و خسته است.
در عین عتاب از بر ما میگذری بازطوری عجب امروز بما مینگری باز
هوش مصنوعی: در حالی که با قهر و خشم از کنار ما عبور میکنی، باز هم نگاه عجیبی به ما میکنی.
من بنده لطفت که بخشمم چه فروشییک خنده وز دو جهانم بخری باز
هوش مصنوعی: من تحت تأثیر لطف تو هستم و اگر خندهای به من ببخشی، چه ارزشی دارد. با آن یک خنده، میتوانی دو دنیای مرا خریداری کنی.
چون آینه با همنفسان روی بروییوه کز نفس سوختگان بیخبری باز
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که مانند آینهای که در برابر دیگران قرار میگیرد، همراه با همنسلان خود درخشانی و زیبایی را نشان میدهی. اما از طرفی، تو از حال و روز کسانی که در غم و سوختگی به سر میبرند، بیخبر هستی و unaware هستی.
ای مرغ بهشتی که بما انس گرفتیاز طعن حسودان ز کف ما نپری باز
هوش مصنوعی: ای پرنده بهشتی که با ما ارتباط دوستی پیدا کردی، از انتقادهای حسودان خودت را دور نکن و از ما جدا نشو.
آه از تو پریزداه که گر میروی از چشمتا من مژه برهم زده ام در نظری باز
هوش مصنوعی: ای کاش از دوری تو نمینالم، چون هر وقت که تو میروی، من آنقدر در فکر تو هستم که حتی پلک نمیزنم و در یک نظر به یاد تو هستم.
اهلی بخرابات مغان هرچه ببازیگر صبر کنی هم ز خرابات بری باز
هوش مصنوعی: به هر مکان و جمعی که میروی، اگر در زندگیات صبر و حوصله داشته باشی، میتوانی از مشکلات و دشواریها رهایی پیدا کنی و دوباره به آرامش برگردی.
در گلشن وصل تو چه کم گردد اگر منجان تازه کنم همچو نسیم سحری باز
هوش مصنوعی: در باغ وصالت، چه اهمیتی دارد اگر من مانند نسیم سحرگاهی جان تازهای بگیرم؟