شمارهٔ ۸۷۱
هوش مصنوعی: غزل به توصیف غم و شور عاشقانه می‌پردازد. شاعر احساس می‌کند که باید با غم عشق خود دست و پنجه نرم کند و از آن به عنوان درمانی برای درد دلش استفاده کند. او به عمق اشک‌های عاشقان اشاره می‌کند و آن را آتشین می‌داند. شاعر از قبول خطر مرگ نمی‌هراسد و بر این باور است که عشق حقیقی او را از سایر امور دنیوی بی‌خبر کرده است. در پایان نیز اشاره می‌کند که عشق و وابستگی به معشوق، ارزش بیشتری از هر مقام و ثروتی دارد.
مستم و در جوش می بینم دل مجنون خویشآتشم ای گریه منشان تا بریزم خون خویش
هوش مصنوعی: من در حالتی شگفتانگیز و پرشور هستم و احساس دیوانگی میکنم. ای آنهایی که با اشکهایتان مرا میآزرید، بگذارید تا رنج و درد درونم را بروز دهم.
گر نریزی جرعه یی در کام من چون دیگرانخنده یی در کار من کن از لب میگون خویش
هوش مصنوعی: اگر نمیخواهی جرعهای از محبتت به من بدهی، حداقل مثل دیگران برایم لبخندی بزن و از لبهای شیرینت چیزی بگویید.
جمعی از وصل تو شاد و جمعی از جام تو مستمن به محرومی چه سازم با دل محزون خویش
هوش مصنوعی: عدهای از وصل تو خوشحالند و عدهای دیگر از شراب تو سرمست هستند. من با دل غمزدهام در مواجهه با این محرومیت، چه باید بکنم؟
قامت سرو سهی گفتی قیامت میکندآه اگر بینی خرام قامت موزون خویش
هوش مصنوعی: این بیت به زیبایی و جذابیت یک دختر اشاره دارد که مانند درخت سرو راست و استوار است. اگر کسی او را ببیند، ممکن است تحت تاثیر زیبایی و چهرهی دلربای او قرار بگیرد. به عبارت دیگر، ظاهر دلبرانهاش به قدری جذاب است که میتواند دل هر کسی را ببرد.
غیر عشق من که باشد همچو حسنت برقرارهرچه بینی عاقبت میگردد از قانون خویش
هوش مصنوعی: جز عشق من کسی نیست که همچون زیباییات پایدار بماند، هر چه را که ببینی در نهایت از قانون خود منحرف میشود.
تا بکی هنگامه گرم از قصه بیهوده امشرمسارم کردی از افسانه و افسون خویش
هوش مصنوعی: این بیت به حس شرم و ناراحتی فرد اشاره دارد که به خاطر داستانهای بیهوده و افسانهپردازیهای دیگری، در وضعیتی ناخوشایند قرار گرفته است. او از اینکه به مدت طولانی درگیر این مسائل شده شرمنده است و به دنبال حقیقت است.
شب ز تاریکی هلاکم روز میسوزم چو شمعسوختم اهلی ز بخت و طالع وارون خویش
هوش مصنوعی: در شب، به خاطر تاریکیاش در حال نابودی هستم و در روز مانند شمعی میسوزم. از تقدیر و قسمت نامساعد خود رنج میبرم.