شمارهٔ ۹۹۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و عذاب ناشی از آن سخن می‌گوید. او به شدت به معشوق خود وابسته است و دلش از شوق و دردش آتش می‌زند. شاعر از وضعیت خود در دلتنگی و عذاب ناشی از جدایی شکایت می‌کند و به چرخ فلک و بی‌رحمی آن اشاره دارد. او با استفاده از تصاویر طبیعی و استعاره‌های قوی، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند؛ مثل اینکه اگر حتا به جهنم برود، اشک‌هایش به شکل سیلابی جیحون را شکل خواهد داد. در نهایت، او به حسرت و رنجی که از جوانی و عشق خود به معشوقش می‌کشد، اشاره دارد و از اینکه بر کدامین مصیبت باید ناله کند، نگران است. عاشقانه و درد کشیده، شاعر خواسته‌های خود را با شور و شوق بیان می‌کند.
من که از دور ترا بینم و مدهوش شومکی بود طاقت آنم که هم آغوش شوم
هوش مصنوعی: من تو را از دور میبینم و دلم میگیرد. نمیدانم چطور میتوانم تحمل کنم که از نزدیک در آغوش تو باشم.
گرچه ناز تو مرا جامه تن کرد قباکشته ناز تو ای سرو قباپوش شوم
هوش مصنوعی: اگرچه زیباییات مرا در لباس خویش پوشانده است، اما من به خاطر ناز تو مانند بساوید کمقامت شوم.
نالم از درد و زین ناله چو سودی نبودگریه زار کنم آخر و خاموش شوم
هوش مصنوعی: من از درد مینالم و میدانم که این ناله هیچ کمکی به من نمیکند. بنابراین، به ناچار گریه میکنم و در نهایت سکوت میکنم.
بس که شیرینی گفتار تو هوشم بربودنشوم پند کسی گر همه تن گوش شوم
هوش مصنوعی: به خاطر شیرینی و جذابیت گفتار تو، تمام هوش و حواسم را از دست دادهام. حتی اگر همهتن گوش شوم و به نصیحت دیگران توجه کنم، باز هم قادر به درک آنها نخواهم بود.
اینکه چون اهلی دلسوخته نالم زانستکه مبادا ز ضمیر تو فراموش شوم
هوش مصنوعی: من چون دلی آشفته و بیتاب هستم، فریاد میزنم تا مبادا از یاد تو بروم.