شمارهٔ ۱۰۲۸
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ درد و جدایی عاشقانه است. شاعر با صبر بسیار روزها را سپری کرده، اما وقتی به معشوق نگاه می‌کند، احساس درد و جراحت در دلش تازه می‌شود. دل او به خاطر دوری از معشوق، آرامش ندارد و همچنان در تلاش است تا عشقش را درون خود نگه دارد. شاعر با تجسم خود به عنوان مرغی نامه‌بر که فقط به عشق معشوق فکر می‌کند، نشان می‌دهد که برای رسیدن به او بارها از خود گذشت کرده و سفر کرده است. این احساسات، هم ناسیونالیزم و هم اشتیاق عمیق به معشوق را به تصویر می‌کشند.
از برون چون مگس آلوده بشهد هوسیموز درون با ملک سدره نشین همنفسیم
هوش مصنوعی: از بیرون مانند مگس بهدنبال لذتها هستیم، اما در درون با فرشتگان نشسته در درخت سدره همنفسیم.
گرچه در باغ جهان مرغ دل ما ننشستچاره صبر است و تحمل که اسیر قفسیم
هوش مصنوعی: هرچند که دل ما نتوانسته در باغ زیبای دنیا آرام بگیرد، برای ما تنها راه صبر و تحمل است، چرا که در قفسی اسیر هستیم.
گلبن گلشن قدسیم بر اهل نظرگرچه در چشم خسان خوار تر از خار و خسیم
هوش مصنوعی: ما در گلزار بهشتی هستیم و برای اهل بصیرت با ارزش و مهم به حساب میآییم، اما در چشم نادانان و بیخبران کمارزشتر از خار و علف به نظر میرسیم.
نام ما را بشمار سگ او کس نگرفتهر کجا ذکر سگ یار بود ما چه کسیم
هوش مصنوعی: ما در زندگی خود نام و نشانی نداریم، همانطور که کسی به سربازان وفادار اهمیت نمیدهد. هر جا که از سگ صحبت شود، نام ما هم فراموش می‌شود. ما چه کسانی هستیم؟
یاری تشنه لبان گر کنی ای خضر کرمیار ما باش که ما تشنه لب بازپسیم
هوش مصنوعی: اگر به یاری تشنهلبان بپردازی، ای خضر مهربان، یار ما باش؛ زیرا ما نیز در عطش و نیاز به محبت تو هستیم.
چند کوشیم چو اهلی ز پی وعده وصلبخدا تا برسد وعده وصلش نرسیم
هوش مصنوعی: تلاشهایمان را برای رسیدن به وصال محبوب بیفایده میبینیم، چون ممکن است هرگز به وعده ملاقات او نرسیم.