شمارهٔ ۱۰۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوق وصال معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که به خاطر عشق به معشوق، جان خود را بارها فدای او کرده‌است. در طول این مسیر، با مشکلات و سختی‌ها مواجه شده‌اند اما همواره استوار و ایستاده‌اند. شاعر به نزدیکی و وابستگی خود به معشوق اشاره می‌کند و به احساساتی چون گریه و درد دلی که از دوری معشوق دارد، می‌پردازد. او از معشوق درخواست رحمت و لطف می‌کند تا به او کمک کند که در این حالت پژمردگی و ناامیدی، دوباره شکوفا شود. در نهایت، شاعر با اشاره به کوچکی و ناچیزی خود، بر عشق و ارادت عمیقش به معشوق تأکید می‌کند.
من آن مستم که از اطوار خود یکمو نمیگردمبهر پهلو که میگردم از آن پهلو نمیگردم
هوش مصنوعی: من در حالی هستم که به هیچیک از رفتارهایم توجه نمیکنم و هر کجا که میروم، از همان جا نمیگذرم.
نصیحتگوی من هر لحظه صد افسون دمد لیکنمسخر جز بسحر چشم آن جادو نمیگردم
هوش مصنوعی: نصیحتهای من هر لحظه پر از شگفتی و جذابیت است، اما من تنها تحت تأثیر جادوی چشمان آن فرد قرار میگیرم و به چیزهای دیگر اهمیت نمیدهم.
من از عشق سیه چشمان چو مجنون مست و مدهوشمتفاوت این که چون مجنون سگ آهو نمیگردم
هوش مصنوعی: من به عشق چشمان سیاه مانند مجنون در حالتی شگفت و حیرتزده هستم، اما تفاوتش این است که مثل مجنون به دنبال معشوق نمیدوم.
نه عشقست اینکه میگویم هلاکم کن بدست خودچرا خود کشته آن ساعد و بازو نمیگردم
هوش مصنوعی: اینکه به تو میگویم مرا به هلاکت برسانی، عشق نیست. چرا که اگر خودم با دست خودم این کار را نکنم، هرگز نمیتوانم به آن ساعد و بازو (یعنی قدرت و ارادهام) خودم خدشه وارد کنم و از آن پرهیز کنم.
ز بیم کشتن از کویش کجا بیرون روم اهلیکه میمیرم اگر یک لحظه در آن کو نمیگردم
هوش مصنوعی: از ترس اینکه در کوی تو کشته شوم، نمیتوانم از آنجا بیرون بروم. من در همان کوی اگر یک لحظه نگردم، میمیرم.