شمارهٔ ۱۰۸۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر التیام و وابستگی عمیق به معشوق است. شاعر خودش و دیگران را به سایه‌های سوخته‌ای تشبیه می‌کند که بدون حضور محبوب، دچار بی‌حالی و سیاهی هستند. او به این نکته اشاره دارد که اگر زندگی‌شان بر اساس خواسته محبوب نباشد، ارزش ندارد. همچنین، شاعر با ذکر معجزه‌ای از عیسی (ع)، درخواست می‌کند تا محبوبش او را از هجر رهایی بخشد. احساساتی چون اندوه و دلتنگی در شعر موج می‌زنند و اوضاع را ناراحت‌کننده می‌نمایند. شاعر به استقامت و ناپایداری خود در سختی‌های زندگی اشاره می‌کند و در نهایت خود را در مقابل محبوب چون سگ بنده‌ای در مقابل شاه می‌بیند، که این نشان‌دهنده عشق و وفاداری عمیق اوست.
ما جان ز شوق وصل تو صد باره داده‌ایمقربانی توایم و بدین کار زاده‌ایم
هوش مصنوعی: ما بارها جانمان را به خاطر شوق وصالت فدا کردهایم و برای تو به این عشق و محبت زندگی کردهایم.
بر ما چو شانه تیغ زبان‌ها کشیده‌اندتا یک گره ز سنبل زلفت گشاده‌ایم
هوش مصنوعی: بر ما به خاطر زبان‌ها و حرفهایی که زدهاند، فشار و تنگنا ایجاد کردهاند، اما ما تنها هنگامی که گرهی از زیبایی زلف تو باز کردهایم، جواب دادهایم.
گر دیگران ز آتش خشمت گریختندما همچو شمع تا دم مردن ستاده‌ایم
هوش مصنوعی: اگر دیگران از آتش خشم تو فرار کردند، ما مانند شمع تا آخرین نفس، ایستادهایم.
با ما چو چشم خویش تو در نقش بازییما با تو همچو آینه یک‌لخت و ساده‌ایم
هوش مصنوعی: هرگاه که تو به ما نگاه میکنی، مانند این است که تو در نقشی بازی میکنی. ما هم مانند یک آینه صاف و ساده به تو مینگریم و هیچ چیز بیشتری نداریم.
امشب که گریه نیست به آهیم مبتلااز آب جسته‌ایم و در آتش فتاده‌ایم
هوش مصنوعی: امشب در حالی که نمیگرییم، در حسرت و اندوه به سر میبریم. از غم و اندوه رهایی یافتهایم اما همچنان در آتش مشکلات و سختیها گرفتاریم.
ای ابر لطف مرحمتی کن که غنچه‌وارپژمرده‌ایم و دل به شکفتن نهاده‌ایم
هوش مصنوعی: ای ابر، لطفاً به ما رحم کنید، چون همچون غنچهای پژمردهایم اما دلمان امیدوار به شکفتن است.
از ذره کمتریم چو اهلی به کوی تولیکن به مهرت از همه عالم زیاده‌ایم
هوش مصنوعی: ما از نظر وجودی به اندازه یک ذره کوچکتر هستیم و در مقابل تو، که در کوی تو هستیم، مثل اهل آن دیار هستیم. اما به خاطر محبت تو، از همه موجودات دیگر بزرگتر و ارزشمندتر هستیم.