شمارهٔ ۱۱۶۶
هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و وابستگی عمیق به محبوب سخن می‌گوید. شاعر می‌گوید که هرچند ممکن است مشکلاتی از طرف دیگران باشد، اما هیچ چیزی به اندازه عشق به تو برایش ارزشمند نیست. او به زیبایی و جذابیت محبوب اشاره می‌کند و تأکید دارد که هیچ یک از زیبارویان دیگر نمی‌توانند جایگزین او شوند. شاعر در نهایت ابراز می‌کند که حتی اگر دنیای بیرون سخت و تیره باشد، عشق به محبوبش بهترین و شیرین‌ترین احساس‌اش است.
می‌میرم و خار غمت از جان نمی‌آید برونخاری که ره در جان کند آسان نمی‌آید برون
هوش مصنوعی: من به خاطر غمت می‌میرم و این درد سختی است که از جانم خارج نمیشود. این خار، که زخمش به راحتی در جان نفوذ کرده، به آسانی نمیتواند از من جدا شود.
وه‌وه چه نازک می‌دمد گر در رخت خط سیهبر گرد گل زین خوب‌تر ریحان نمی‌آید برون
هوش مصنوعی: عجب چه زیبایی دارد، اگر با خط سیاه بر لباس تو دمیده شود و گلهایی که از عطر ریحان خوشبوترند، از آن خارج نشوند.
من کشته آن کز تنم تیر تو ره در دل کندیاران به غم کز سینه‌ام پیکان نمی‌آید برون
هوش مصنوعی: من دلبستهی کسی هستم که تیر عشقش به دل من نفوذ کرده است، اما دوستانم غمگین هستند و نمی‌توانند احساسات مرا درک کنند، چرا که از قلب من هیچ نشانهای از درد و رنج بیرون نمی‌آید.
عیبم مکن کز سوز دل روشن ز چاک سینه‌امآتش چو سر زد شعله‌اش پنهان نمی‌آید برون
هوش مصنوعی: من را سرزنش نکن، زیرا از آتش دل من که از سینۀ دردمند من سر برآورده، شعلهای از سوزش پدید آمده که نمیتواند پنهان بماند.
جان سوخت اهلی را ز غم دلسوز از آن شد ناله‌اشدر دل نگیرد هر نفس کز جان نمی‌آید برون
هوش مصنوعی: اهلی به شدت از غم و درد رنج میبرد و از جانش ناله میزند. این ناله و گله به قدری عمیق است که هر نفس او به سختی از دلش بیرون میآید و نشانهای از عذاب درونی اوست.