شمارهٔ ۱۲۰۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق عمیق و دردناک مجنون به لیلی است. شاعر از احوالات خودش و تاثیر شدید عشق بر وجودش صحبت می‌کند. او به محبوبش می‌گوید که وجود او دردش را بیشتر می‌کند و نگران است که محبوبش از او دور شود. در خلال شعر، او به توصیف چشمان محبوب و اثرات آن بر حالت روحی خود می‌پردازد و از بی‌طاقتی و دردی سخن می‌گوید که تنها با مرگ تسکین می‌یابد. در نهایت، شاعر به نوعی استدلال می‌کند که عشقش به محبوبش عمیق‌تر از همه چیز است و او را بر هر چیزی ترجیح می‌دهد.
تن را بسوز و جانرا با دوست همنشین کناحرام کعبه جان گر میکنی چنین کن
هوش مصنوعی: بدن را رها کن و روح خود را با دوستان خوب و باصفا گره بزن. اگر میخواهی به مقام والایی دست یابی، باید اینگونه عمل کنی.
از زخم ناوک غم شد سینه رخنه رخنهگر حال دل ندانی آن را قیاس این کن
هوش مصنوعی: از زخم تیری که بر دل نشسته، غم مانند شکافهایی که در سینه ایجاد شده، حس میشود. اگر حال دل مرا نمیدانی، خودت میتوانی این را درک کنی.
جادو وشان بیدین در بند دستبردندبهر خدا که دستی بیرون از آستین کن
هوش مصنوعی: جادوگران و بیدینها به خاطر خدا دست به کار شدند تا کاری انجام دهند، که دستی از جایی دیگر بیرون بیاید و به کمکشان بیاید.
دارم گمان که لعلت جانبخش چونمسیح استبگشا لب و گمانم یکبارگی یقین کن
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که لبخند تو مانند نعمت نجاتبخش مسیح است؛ پس لبهایت را بگشا و این تصور من را به یقین تبدیل کن.
هنگام برق غیرت یک خرمن است کاهیای خرمن نکویی رحمی بخوشه چین کن
هوش مصنوعی: زمانی که غیرت و شوقی به اوج میرسد، نشانهای از قوت و اهمیت است. ای کاه، لطفاً برای برداشت و جمعآوری محصول دلسوزی کن.
جان حزین تواند کز قید تن گریزداهلی تو گر توانی فکر دل حزین کن
هوش مصنوعی: اگر روح حزین بتواند از قید جسم رهایی یابد، تو نیز اگر میتوانی به فکر دل حزین باش.