شمارهٔ ۱۲۱۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از اشتیاق و دلتنگی خود برای معشوق سخن می‌گوید و حس جدایی و فراق را به تصویر می‌کشد. او از حال آشفته‌اش در نتیجه دوری از محبوب می‌گوید و از آن می‌خواهد که معجزه‌ای کند تا دوباره به ملاقات او برسد. همچنین به غمی که در قلبش حس می‌کند و امیدش به رحمت معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که بی‌فایده از او دور نشود، چون تنها در پی دعای اوست.
همچو رخسار تو در عالم گلی بیخار کوهمچو قدت سرونازی نازنین رفتار کو
هوش مصنوعی: در این دنیا، گلی با زیبایی رخسار تو وجود ندارد و همچنان که قامت تو زیبایی دارد، باید بگویم که هیچ کس به ناز و رعنایی تو نمیرسد.
ای چو گل در پرده ما را قوت صبر از کجاور گشایی پرده از رخ طاقت دیدار کو
هوش مصنوعی: ای تو که مانند گل هستی، ما از کجا بتوانیم صبر ourselves را حفظ کنیم؟ اگر پرده را از چهرهات کنار بزنی، چگونه میتوانیم طاقت دیدن تو را داشته باشیم؟
زاهدان بیخبر منصور را بردار عشقسنگباران میکنند اما کسی بردار کو
هوش مصنوعی: در اینجا به زاهدان که از حقیقت غافلند اشاره شده است. آنها نمیدانند که عشق و عشقورزی میتواند باعث درد و رنج شود، اما کسی وجود ندارد که این حقیقت را درک کند یا به آن توجه کند. به نوعی، این بیت به بیتوجهی و ناآگاهی زاهدان نسبت به عواطف واقعی و احساساتی که زندگی را تحت تأثیر قرار میدهند، اشاره دارد.
در شب تاریک خورشیدست شمع روی توبهر بیداران ولیکن دیده بیدار کو
هوش مصنوعی: در شبهای تاریک، وجود تو مانند نوری است که همچون شمع از خورشید میدرخشد و به بیداران روشنی میبخشد، اما چه کسی است که واقعاً بیدار و هوشیار باشد تا این نور را ببیند؟
من که از سودای زلفت کافری دیوانه امعارم از زنجیر آید حلقه زناز کو
هوش مصنوعی: من که به خاطر عشق موهایت از خود بیخود شدهام، از زنجیری که برایم به ارمغان میآورد عیبی نمیبینم.
سرو من گر نسبت قدت به نیشکر کنندنیشکر را در زبان شیرینی گفتار کو
هوش مصنوعی: اگر قد تو را با نیشکر مقایسه کنند، نیشکر هم در زبان و طعمی شیرین خواهد بود.
اهلی از بیداد خوبان چند میگویی سخنسودت ای بسیار گو زین گفتن بسیار کو
هوش مصنوعی: چرا درباره ظلم کسانی که خوب به نظر میرسند، زیاد صحبت میکنی؟ بهتر است که کمتر صحبت کنی و به جای آن به کارهای خوب بپردازی.