شمارهٔ ۱۲۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق صحبت می‌کند و به تکرار می‌گوید که دیگر سخن گفتن فایده‌ای ندارد و بهتر است خاموش بماند. او زیبایی معشوق را با وصف‌هایی چون دهان شیرین و زلف او توصیف می‌کند و می‌گوید که عشق او باعث کفر و دوری از حقیقت می‌شود. همچنین، با استفاده از تصاویری چون اشک شبنم روی گل و یاد یعقوب و یوسف، احساسات عمیق و درد عاشق را به تصویر می‌کشد و به نوعی می‌گوید که معشوق با زیبایی‌اش می‌تواند دل هر عاشقی را بسوزاند. این شعر به خوبی حال و هوای عشق و دلتنگی را بیان می‌کند.
به وفای او که گرم کشد نکنم فغان ز جفای اوز هلاک من چه زیان فتد من و صد چو من به فدای او
هوش مصنوعی: من به خاطر وفاداری او، حتی از جفای او فریاد نمیزنم. از هلاکت من چه ضرری می‌تواند بزند؟ من و هزاران نفر دیگر، برای او فدای او هستیم.
غم گلرخی که مرا بود همه عمر از آن نشود کهنکه هزار اگر گل نو بود نرسد یکی به صفای او
هوش مصنوعی: غم دلشکستگی و عشق به چهره زیبا و معشوقهای که طول عمر با من بوده، هرگز کهنه و فرسوده نمیشود. حتی اگر هزاران گل تازه و جدید به وجود بیاید، هیچکدام به صفای و زیبایی او نخواهند رسید.
به بهانه‌ای که دلم تپد سخنی کنم به طبیب خودنه غلط که گر نگهی کند بتپد دلم به هوای او
هوش مصنوعی: بهانه‌ای پیدا میکنم تا درباره احساسم با پزشکم حرف بزنم، زیرا اگر او نگاهی به من بیندازد، دلم به خاطر عشق او تپش بیشتری خواهد داشت.
چه بود اگر سگ کوی او سوی چشم من گذری کندکه بشوید آب دو دیده‌ام ز غبار ره کف پای او
هوش مصنوعی: اگر سگی از کوی محبوبم به سوی چشم من عبور کند، چه زیبا خواهد بود! چون می‌تواند غبار راهی که در آن رفتهام را از چشمانم پاک کند.
چه شکایت از دگران کنم چو بلای من دل اهلی استبه خدا که من ستم بتان همه می‌کشم ز برای او
هوش مصنوعی: من چه شکایتی از دیگران بکنم وقتی مصیبت من، دل هجران اوست؟ به خدا، من همه ظلم و ستمهای معشوقهها را به خاطر او تحمل میکنم.