شمارهٔ ۱۲۶۶
هوش مصنوعی: این شعر به تذکر و هشدارهایی درباره‌ی لذات زندگی و عشق می‌پردازد. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که نباید به دلایل بی‌اساس به زندگی و زیبایی‌های آن دل خوش کرد و نباید از فرصت‌ها غافل شد. او همچنین تأکید می‌کند که عشق و زیبایی باید به شکلی متعادل تجربه شوند و از افراط و تفریط پرهیز شود. در نهایت، شاعر به مخاطب خود می‌گوید که باید با احتیاط و درک عمیق با مسائل عاطفی برخورد کند تا دچار دردسر نشود.
بیمارم و لب تشنه و از قافله ماندهآبی که بود در جگرم ز آبله مانده
هوش مصنوعی: من بیمار و تشنهام و از دسته و گروهی که همراه داشتم عقب ماندهام. آبی که در وجود من بود، مانند آبی که در یک زخم مانده، دیگر در دسترس نیست.
بگشا سر آن زلف چو زنجیر و نگه کنجان داده صد آشفته و در سلسله مانده
هوش مصنوعی: موهای زنجیریات را آزاد کن و ببین که هزاران جان باخته و بیقرار در این زنجیر گرفتار شدهاند.
تن غرقه بخون دل و محبوب نه راضیما خسته و پا در گل و او در گله مانده
هوش مصنوعی: بدن من از خون پر شده و قلبم رنجیده است، اما محبوبم راضی نمیشود. من در سختی و زحمت گرفتار شدهام و او انگار در باغ خود مانده و نگران من نیست.
رفتند رقیبان همه در کعبه مقصودعاجز صفتانند درین مرحله مانده
هوش مصنوعی: رقیبها همه به خانهی خدا رفتهاند، در حالی که کسانی که عاجز و ناتوان هستند، در این مرحله ماندهاند و نتوانستهاند به مقصد برسند.
جان رخت ببست از تن پر درد و هنوزشدر گوش و دل از ناله من غلغله مانده
هوش مصنوعی: روح او از بدن پر دردش جدا شد، اما هنوز صدای نالهام در گوش و دل او طنینانداز است.
فریادرس ایعقل گرانمایه که اهلیدر چنگ حریفان تنگ حوصله مانده
هوش مصنوعی: فریادرس، ای عقل ارزشمند، که من در دست رقبایی ناتوان و کمحوصله به سختی گرفتار شدهام.