شمارهٔ ۱۲۷۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و دردناک شاعر است. او از خستگی و دلبستگی‌های خود می‌گوید و اشاره می‌کند که به شدت تحت تأثیر عشق و بی‌کسی قرار دارد. اضطراب و گریان بودن او نشان‌دهنده‌ی غرق شدن در احساسات و دردهای درونی‌اش است. همچنین به حالت افسردگی و بی‌حوصلگی خود اشاره می‌کند و می‌پرسد چرا دیگران از حالت او بی‌خبرند و او را در دایره‌ی شادی نمی‌بینند. در نهایت، شاعر به تغییر ظاهری و باطنی خود نیز اشاره می‌کند و می‌پرسد که چگونه می‌تواند همچنان به زندگی ادامه دهد.
آدم و گندم، من و خال لب جانانه‌ایمن نه آن مرغم که در دام آردم هر دانه‌ای
هوش مصنوعی: من و محبوبم در حالتی پیچیدهای هستیم؛ من نه آن پرندهای هستم که به سادگی در دام میافتم و هر دانه‌ای را میخورم.
درنگیرد صحبت من با دم ارباب عقلهم مگر در جوشم آرد آتش دیوانه‌ای
هوش مصنوعی: صحبت من با عقل نمیتواند اتفاق بیفتد مگر اینکه در دل آن، آتش جنون شعلهور شود.
سوختم از صلح و جنگت همچو آتش تا به کیگه برافروزی چراغی گه بسوزی خانه‌ای
هوش مصنوعی: من از بازیهای تو در صلح و جنگ مانند آتش در حال سوختن هستم. نمیدانم تا کی باید منتظر بمانم که گاهی روشنی بیفکنی و گاهی خانهام را بسوزانی.
باده می باید که صافی باشد و ساقی لطیفبزم شاهی گر نباشد گوشهٔ ویرانه‌ای
هوش مصنوعی: باید شرابی بنوشیم که خالص و شفاف باشد و نوشندهی آن هم باید فردی دلنشین و با طراوت باشد. حتی اگر در گوشهای از یک خرابه جشن بگیریم، این مراسم می‌تواند جالب و دلپذیر باشد.
پیش از آن اهلی که خواب واپسین گیرد تراحالیا از عشق او فرصت شمار افسانه‌ای
هوش مصنوعی: قبل از اینکه محبوب اهلی، به خواب ابدی برود، هماکنون از عشق او بهره ببر و به آن فرصت ارزشمند احترام بگذار.