شمارهٔ ۱۳۴۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که اگر او را همچون شمع به فنا برساند، دست کم لبخندی بزند تا جان تازه‌ای به او بدهد. او از معشوق می‌خواهد با زیبایی‌اش، بار دیگر او را به بندگی بکشاند و رحمتش را بر او نثار کند تا همچون گلی از خاک برآید. شاعر همچنین به میخانه اشاره می‌کند و می‌گوید که کعبه واقعی، جایی است که غمخواری برای درمانده‌ها وجود داشته باشد. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که به دلی سوخته همچون لاله توجه کند و آن را شرمنده نکند. این ابیات به احساسات عمیق عاشقانه و نیاز به محبت و رحمتی از سوی معشوق اشاره دارد.
نظر ز آن نوغزال ایدل به بیداری تو میپوشیتو پنداریکه بیداری ولی در خواب خرگوشی
هوش مصنوعی: چشمان تو مانند پلنگی زیباست که در خواب خود را پنهان کرده است. تو گمان میکنی بیداری، اما در واقع در حالت خواب و سرمستی هستی.
لب عیسی دم جانبخشی اورا خدا دادشتو باری از حسد ایچشمه حیوان چه میجوشی
هوش مصنوعی: خداوند به عیسی لبانی عطا کرد که خاصیت جانبخشی دارد، اما تو ای چشمه حیوان، چرا به حسد میورزی و خود را به دردسر میاندازی؟
من از شیرین لبت ایمه بتلخی میخورم حسرتتو باری خون تلخ من عجب شیرین همی نوشی
هوش مصنوعی: من از طعم شیرین لبهای تو لذت میبرم، اما به خاطرات تلخ و نابود کننده تو حسرت میخورم. جالب اینجاست که تو از این غم و اندوه لذت میبری.
چه سازم با فغان گر روی زرد از دیگران پوشمبرو ای اشک خونین پرده بر کارم چه میپوشی
هوش مصنوعی: چه کنم با نالهام اگر چهرهام از دیگران گرفته باشد؟ ای اشک خونین، پرده بر رازهایم چه دلیلی داری که بپوشانی؟
چو اهلی گر خموشم صد علم زد بر فلک آهمز بیداد فغان فریاد میدارم ز خاموشی
هوش مصنوعی: اگرچه من در سکوت هستم، اما به اندازهای علم و دانش در دلم وجود دارد که میتواند بر آسمانها تأثیر بگذارد. از درد و ستمی که متحمل شدهام، فریاد میزنم و در این خاموشی نمیتوانم به سکوت ادامه دهم.